Ελευθέριος ΤΖΙΟΛΑΣ

H 7η Noέμβρη, νέα στρατηγική και o Γ.Παπανδρέου. [ Άρθρο μου στον ''Κόσμο του Επενδυτή'', 30-31/ Οκτώβρη ]

2010-11-04T14:07:00.000-07:00

Μπορούν τα πράγματα να μην έχουν αυτήν, και μόνο, την ευθεία ανάγνωση (και τις συνεπαγόμενες προεκτάσεις), συμπολίτευσης/αντιπολίτευσης, με την οποία αναλύεται η χθεσινή διακαναλική συνέντευξη του πρωπυπουργού.
Μιά άλλη προσέγγιση και μια αντίστοιχη στρατηγική, -υψηλού ρίσκου, είναι αλήθεια-, θα ήταν ό,τι η σκληρή συγκυρία απαιτεί για να επανακτηθεί η ηγεμονία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να δημιουργηθούν νέα ποιοτικά δεδομένα προς την τρόικα, το διευθυντήριο της Ε.Ε. και τις κυρίαρχες δυνάμεις της παγκόσμιας σκηνής.
Εξ άλλου, είναι σημαντικό και το ρίσκο που αναλήφθηκε (στην διακαναλική) με την υιοθέτηση μιας ριζικά διαφορετικής στρατηγικής για τις εκλογές της 7ης/11., από κείνη που προ μηνός είχε παρουσιασθεί : από το δημοψήφισμα για τον ‘’Καλλικράτη’’, στην συνολική πολιτική αναμέτρηση. Το ρίσκο αυτό δεν μπορεί να έχει νόημα και δικαίωση χωρίς μιά στρατηγική που μπορεί να ενσωματώσει τα αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης/11. και να προχωρά, παραπέρα, σε κυριολεκτικά νέες πρωτοβουλίες, σε μια νέα πολιτική για το οικονομικό πρόβλημα της χώρας (και στο εσωτερικό, και στην Ε.Ε., και στο εξωτερικό).
Εξηγούμαι.
1. Αποτελεί κοινή διαπίστωση όλων των πλευρών (τρόικας, κυβέρνησης, αντιπολίτευσης, κοινωνικών φορέων, ευρωπαϊκών κέντρων, οικονομολόγων, κλπ) ότι αυτή η πολιτική –όπως αποτυπώνεται στο μνημόνιο- δεν αποτελεί πραγματική απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα. Και, ότι το πρόβλημα αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα της Ελλάδας και των Ελλήνων, ούτε απλώς πρόβλημα δανεισμού της, αλλά πρόβλημα και των δανειστών της, και των ευρωπαϊκών τραπεζών, και του ευρώ, και της ευρωπαϊκής συνοχής, και του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Άρα, οι συνθήκες για τη συζήτηση του προβλήματος σ΄αυτό το επίπεδο και μ΄αυτό το περιεχόμενο είναι πλέον ώριμες, αν και όχι ομολογημένες από τους υπεύθυνους των σχετικών αποφάσεων. Η είσοδος στη συζήτηση αυτή, πάντως, έχει ήδη γίνει, με το εξορκιζόμενο, πριν από πέντε μήνες θέμα, της αναδιάρθρωσης του χρέους, που τώρα το ονομάζουν ήπια, επιμήκυνση του.
2. Οι εκλογές της 7ης/11., –και μετά την συνολική πολιτικοποίησή τους από τον Γ.Παπανδρέου-, θα διαμορφώσουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό συσχετισμών που με σαφήνεια θα τοποθετείται απέναντι στις επιπτώσεις, και πολύ περισσότερο απέναντι στη συνέχιση μιας πολιτικής νέας σκληρής περιστολής των αναπτυξιακών και κοινωνικών δυνατοτήτων και δαπανών της ελληνικής οικονομίας. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται πλέον σε ασφυξία και η ανάκαμψη της με την συνέχιση μιας τέτοιας πολιτικής, όπως επιτάσσει το μνημόνιο, οδηγεί στο αντίθετό της, στην βέβαια εξουθένωσή της... Από μια τέτοια εξέλιξη ουδείς μπορεί να είναι ικανοποιημένος, ιδιαίτερα δε οι δανειστές μας, που αντιλαμβάνονται ότι, τελικά, θα χάσουν τεράστια ποσά από την εξουθένωση μας ! Η ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος, απ΄όλους τους λογικούς ανθρώπους, δεν μπορεί παρά να είναι μία και μόνη : η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει, δεν εγκρίνει και δεν αποδέχεται αυτή την πολιτική. Τα όποια μέτρα εκσυγχρονισμού και νοικοκυρέματος δεν αντανακλούν το ουσιαστικό περιέχομενο του μνημονίου και, σε κάθε περίπτωση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τμήμα μιάς άλλης πολιτικής. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε βαθειά αντίθεση, σε αντιπαράταξη μ΄αυτή την πολιτική. Ο πρωθυπουργός της χώρας και η κυβέρνηση μπορούν να αξιολογήσουν, να αξιοποιήσουν, να προβάλλουν αυτό το θεμελιώδες μήνυμα, αυτή την πραγματικότητα θέτοντας σε κίνηση διαδικασία απεγκλωβισμού από το πλαίσιο του μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευσης με την Ε.Ε.(ηγεσία της, Ε.Επιτροπή, ΕΚΤ).
3. Πιθανή προσφυγή σε πρόωρη εκλογική αναμέτρηση, μετά από συρρίκνωση της επιρροής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τις φυγόκεντρες τάσεις στη βάση του, όπως αυτά θα έχουν αποτυπωθεί και στο αποτέλεσμα της 7ης/11., θα είχε σαν αποτέλεσμα –ακόμα και σε περίπτωση νίκης του- συρρίκνωση των δυνάμεών του, και, επομένως, μεγιστοποίηση των υπαρκτών δυσκολιών. Μόνον ένα νέο περιεχόμενο πολιτικής πρότασης, το οποίο απαραίτητα πρέπει να περιλαμβάνει ως κεντρικό στοιχείο τον απεγκλωβισμό από το μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση με την Ε.Ε. και την αξιοποίηση των ‘’ανερχόμενων νέων παικτών’’ της παγκόσμιας οικονομίας μπορεί, ακόμα και στην περίπτωση της προσφυγής σε πρόωρες εκλογές, να δημιουργήσει νέα δεδομένα και κοινωνική δυναμική επανώθησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της χώρας. Η παρουσίαση μιας τέτοιας νέα πρότασης θα είναι βάσιμη και αξιόπιστη, μετά μάλιστα το βαρύ κλίμα ασυνεπειών που υπήρξε στους δώδεκα μήνες κυβερνητικής θητείας, μόνον αν έχουν τεθεί άμεσα και επίσημα (μετά την 7η/11.) τα ζήτηματα απεγκλωβισμού και επαναδιαπραγμάτευσης.
4. Η στρατηγική, βέβαια, αυτή εκτός της σωστής αξιοποίησης των αποτελεσμάτων της 7ης/11. που πραγματοποιεί, απαιτεί έναν πολύ καλό και σφιχτό σχεδιασμό, την απόφαση ενός αρθρωμένου πλαισίου στόχων και νέων προτεραιοτήτων (με έμφαση : στη μείωση των κρατικών και κομματικών δαπανών κι όχι του επιπέδου ζωής των μη προνομιούχων, στην αναπτυξιακή πολιτική, στα συγκριτικά πλεονεκτήματα, στην αποκλιμάκωση της φορολογίας, στην εμπροσθοβαρή αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων, στην δραστική στροφή στην πραγματική οικονομία και την παραγωγή, στην συσχέτιση με οικονομικές πρωτοβουλίες των δυναμικών ‘’νέων παικτών ‘’ της παγκόσμιας οικονομίας). Απαιτεί, με δύο λόγια, σωστή προετοιμασία για μια νέα διαπραγμάτευση και, επίσης, σχέδιο οικοδόμησης νέων συνεργασιών και εξόδου από τη βύθιση της ύφεσης .
5. Η νέα πολιτική πρόταση και η νέα διαπραγμάτευση πρέπει να συνδιασθούν με τον συντονισμό των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία) που πλήττονται σήμερα σε πρώτο βαθμό από την κρίση, ώστε να ανταπαντήσουν στην προωθούμενη σκληρή γραμμή της Μέρκελ και του συνοδοιπόρου Σαρκοζί για τον μετασχηματισμό της Ευρώπης σε νεοφιλεύθερορο γερμανικό κλάμπ (με ακύρωση όλων των ουσιωδών ευρωπαϊκών, κοινωνικο-πολιτικών, ενοποιητικών χαρακτηριστικών) με την ταυτόχρονη περιθωριοποίηση των άλλων χωρών. Η ανταπάντηση, εδώ, πρέπει να είναι ανάλογης έντασης, ανάλογης ‘’επιθετικότητας’’, με την πρόταση του μετασχηματισμού της Μέρκελ, περιλαμβάνοντας και στοιχεία συγκρότησης ιδιαίτερων ομαδοποιήσεων χωρών με ίδια συμφέροντα και υιοθέτηση κοιονών στόχων απέναντι στο κλειστό κεντρο-ευρωπαϊκό γερμανικό κλάμπ και τους εκβιασμούς.
Αυτή, σε αδρές γραμμές, θα μπορούσε να ήταν μια νέα στρατηγική υπέρβασης (σε προέκταση και για τη δικαίωση της επιλογής συνολικοποίησης της αναμέτρησης της 7ης/11.).
Ο Γ.Παπανδρέου θα επανακτήσει τη θέση των πρωτοβουλιών, την ηγεμονική θέση στο σκηνικό, όχι επιτυγχάνοντας κάποια ανεκτά ποσοστά στις εκλογές της 7ης/11., αλλά επανακαθορίζοντας την κίνηση εξόδου της χώρας από την κρίση και τη βύθιση.

Θεσσαλονίκη, 26 Οκτώβρη 2010.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στον ''Κόσμο του Επενδυτή" (Σάββατο-Κυριακή, 30-31/10.)

▼ November (1)
H 7η Noέμβρη, νέα στρατηγική και o Γ.Παπανδρέου. [...
► October (2)
Ένας αιώνας ελεύθερη Θεσσαλονίκη (1912 – 2012) : Τ...
Το ζήτημα των Σκοπίων : μιά νέα θέση στρατηγικής.(...
► June (3)
Η''κοινωνία των πολιτών'', η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, ο ''Κα...
Επισημάνσεις μετά τα αιματηρά γεγονότα...
Επείγοντα καθήκοντα σε επείγουσα κατάσταση !
► May (3)
Εν ελληνική αποικία, 200 π.Χ. [ Κ.Π.Καβάφης ]
Εν ελληνική αποικία, 200π.Χ. [ Κ.Π.Καβάφης ]
Μιλούν για τη νέα γενιά.
► April (1)
Δεν σε γλιτώνουν...
► March (1)
Αντιστροφή κλίματος ή αντίστροφη μέτρηση ;
► February (2)
Η κρίση και το μέλλον μας...
Κερδοσκόποι... [ Υπάρχει άμυνα της Ε.Ε. απέναντι σ...
► January (5)
Ημιϋπαίθριοι: τι μπορούμε να κάνουμε ;
H Ελλάδα, η ευρωζώνη και το πραγματικό πρόβλημα ;...
Να ξαναζωντανέψουμε την Δημοκρατία μας
Oι 100 ημέρες...
Τέσσερεις (4) προτάσεις για την Αυτοδιοίκηση και τ...
► 2009 (11)
► August (1)
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Barack Oba...
► May (1)
ΜΟΥΣΙΚΟΙ & ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ
► April (2)
Τρία επίκαιρα άρθρα : ΕΚΛΟΓΕΣ 7ης Ιουνίου & Σοσιαλ...
Ζητείται ελπίς…(*)
► March (1)
"ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ" Σχόλια απο την εκπομπή
► January (6)
Οι εξελίξεις στην Ελλάδα...
Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ για την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
G – 700, «γενιά των 700€»
Συγχύσεις και αποσαφηνίσεις
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : Ο ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ...
ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ
► 2006 (3)
► December (3)
Συνέντευξη.. Σελ. 2 http://assets.in.gr/newspaper...
ΠΑΙΔΕΙΑ
"Δίαυλος.Blogs"
Contributors
SIR
Ελευθέριος ΤΖΙΟΛΑΣ
Βιβλία
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ...εν θερμώ, του Απ. Παπαγαννόπουλου (ομιλία κατά την παρουσίαση του βιβλίου www.tziolas.gr)
Το περιοδικό "Διαυλος"

Άρθρα στο περιοδικό "ΔΙΑΥΛΟΣ"
1. http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/AMERIKANIKH_SYGYRIA.pdf

2. http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/EGRAPSAN_EIPAN.pdf

3. http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/ELLHNIKH_GRAMMATEIA.pdf

4. http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/ELLHNIKO_THAVMA.pdf

5. http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/KOLOMVIA_BENEZOUELA.pdf

Followers

'Ασκηση (εξάσκηση) για το μέλλον [του Ελευθερίου Ξάνθου, από τη νέα ποιητική συλλογή : ΄΄Και ξανάζησα...΄΄]

2010-10-22T13:31:00.000-07:00

Εξασκώ -και ασκούμαι-
Να γίνει το πάθος μου σκέψη
Κι ο πόθος μου λόγος.

Αναζητώ το πρόσωπό μου
κι ανακαλύπτω τις ψηφίδες του Άλλου,
Βιώνω την έκλπηξη,
Κοινωνώ τ΄απερίγραπτο...

Εντρυφώ στον Ηράκλειτο, τ΄Αεικίνητου,
Και οδηγούμαι διάπυρος πίσω στον Όμηρο.
Στην οικουμενικότητα του όρκου τ' Αλέξανδρου -εκεί-
Στην απρόσιτη Ώππη υποκλίνομαι.
Μαθητεία Θουκιδίδη, στον Περικλέους επιτάφιο, επ΄άπειρον...

Με προπαίδεια, σε πίκολο μινόρε,
Και προπαιδεία
Σ' Αργοναύτες κι Ηρακλή, και μυθολογία ανθρώπων...

Και στου Σαούλ, όμως, των εθνών -και των εθνικών-
Το οραματικό πείσμα αποκαλύπτομαι.

Ανυπολόγιστη, πάντως,
Η επίδραση μιας νέας κοσμικής έκρηξης,
Όσο και η αυτοχειρία του Οιδίποδα.

Και στα τωρινά-αλίμονο-, όπου ο μέσος όρος
Σημαίνει τη μονοτονία του κοινού πεπρωμένου...

Του Ρήγα ο θούριος τις παγωμένες ν΄ανατινάξει αρτηρίες,
Του Καραϊσκάκη η ''αποκοτιά'' κι η ορφάνια ποιόν να διδάξει...
Το κεφάλι του Άρη στο φανοστάτι, στα Τρίκαλα,
Ένας πύρινος περιστρεφόμενος κομήτης
Πάνω απ΄τα κεφάλια κομισάριων, εχθρών και δοσίλογων.
Κι ο άταφος Μανδηλαράς στα κύματα του Αιγαίου,
Το πέλαγος των αδικαίωτων φουσκώνει...

Το πρόσωπο των νέων ανθρώπων,
πρόσωπο της οργής, της αλλαγής,
του ριζικού και του μέλλοντος.

Εδώ στ΄ακρωτήρι της Βαλκανικής,
της χαμένης ελπίδας,
χάνω και ξαναπιάνω το δρόμο μου.

Ελευθέριος Ξάνθος (Τζιόλας)

To ζήτημα των Σκοπίων : μια νέα θέση στρατηγικής. (Ή, πως ξεμπλοκάρεται η λύση...)

2010-10-22T13:15:00.000-07:00

Το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, μεγάλο εθνικό θέμα, λόγω της κρισιμότητας των οικονομικών και των εντάσεων περί την οικονομία έχει περάσει στις πίσω θέσεις... Ωστόσο, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Λισσαβώνα (19-20/11.) δημιουργεί μια σημαντική κινητικότητα που πρέπει να εκτιμηθεί σωστά και ν΄αναληφθούν συγκεκριμένες και στοχευμένες πρωτοβουλίες.
Για να μην μακρηγορώ, η θέση μου, -θέση στρατηγικής κίνησης στη παρούσα
φάση-, για το πρόβλημα, περιληπτικά είναι :
1. Η τρέχουσα συγκυρία, παρά την εικόνα επιφανειακής ύφεσης, είναι ευνοϊκή για τις ελληνικές θέσεις και τη ρύθμιση του ζητήματος, για τους παρακάτω λόγους :
(α). Τα Σκόπια ζητούν κάτι ζωτικό για το μέλλον τους (ένταξη στο ΝΑΤΟ και έναρξη διαπραγματευτικών διαδικασιών για την Ε.Ε.), για να το πετύχουν πρέπει να δόσουν (στη διαπραγμάτευση) επίσης κάτι σημαντικό.
(β). Η ελληνική πλευρά τον τελευταίο χρόνο έχει κερδίσει πόντους και έχει διαμορφώσει ένα προφίλ καλού και αξιόπιστου διαπραγματευτή, ''δυτικών προδιαγραφών''.
(γ). Η αμερικανική πλευρά, -διοίκηση Ομπάμα-, έχει μετατοπίσει σχετικά το κέντρο βάρος προς τις ελληνικές θέσεις.
(δ). Οι σαράντα (40) επόμενες μέρες είναι η κρίσιμη περίοδος, αν αυτή περάσει αναξιοποίητη, η επόμενη είναι άγνωστο και αβέβαιο αν θα μας βρεί σε παρόμοια σχετικά καλή διαπραγματευτική κατάσταση.
2. Οι κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να στραφούν και να κλιμακωθούν προς τις δύο (τρεις) μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ, Ρωσία (και την Κίνα). Στόχος μας : οι δυνάμεις αυτές για να διευκολύνουν επί της ουσίας και να ωθήσουν επιταχυντικά τις σχετικές συνομιλίες για την πραγματική κατάληξη τους και την οριστική εξεύρεση λύσης να αποφασίσουν και να καταστήσουν σαφές προς τα Σκόπια (και διεθνώς) τα παρακάτω:
- Οι δύο (oι τρείς) χώρες, -η κάθε μία, φυσικά, με την αυτονομία απόφασης και έκφρασης της (και όποιες άλλες,ακολούθως ή παραλλήλως)-, αποδεχόμενες ως μόνη αποτελεσματική διαδικασία αυτή των διμερών συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με στόχο την ενίσχυση και επιτάχυνση της, αλλά κυρίως επειδή θέλουν να καταστήσουν προς κάθε κατεύθυνση ξεκάθαρο ότι το μόνο ισχυρό και αδιαμφισβήτητο όνομα για το κράτος των Σκοπίων είναι αυτό που θα προκύψει ως αποτέλεσμα των συνομιλιών ανακαλούν την προηγούμενη απόφαση αναγνώριση με το όνομα ''Μακεδονία'', υιοθετώντας την ονομασία FYROM, όπως αυτή είναι διεθνώς κατοχυρωμένη στα πλαίσια του ΟΗΕ.
- Οι ΗΠΑ μπορούν να θέσουν δημόσια και πιεστικά ως χρονικό όριο ολοκλήρωσης των συνομιλιών, την ημερομηνία της Συνόδου του ΝΑΤΟ (19-20/11.) στη Λισσαβώνα. Ανεξάρτητα από την τήρηση του σχετικού χρονοδιαγράμματος, η πλευρά των Σκοπίων, πέραν της ουσιαστικής πίεσης, θα βρίσκεται πλέον διαρκώς και υπό χρονική πίεση
- Οι χώρες της Ε.Ε., που έχουν αναγνωρίσει το κράτος των Σκοπίων με το όνομα ''Μακεδονία'', μπορούν να πράξουν ανάλογα, να πάρουν, δηλαδή, ανάλογες αποφάσεις ανάκλησης και να ασκήσουν χρονική πίεση σε συνδιασμό με την επικείμενη Σύνοδο των αρχηγών της Ε.Ε. τον Δεκέμβριο.
3. Σε κάθε περίπτωση, μία τέτοια απόφαση (και σε τελική ανάλυση θα αρκούσε, σε πρώτη φάση, μια τέτοια απόφαση και μόνο από τις ΗΠΑ, λόγω της επιρροής και της απήχησης της), -δηλαδή, ανάκλησης της ονομασίας ''Μακεδονία'', επιστροφή στο FYRΟΜ και υιοθέτησης ως μόνου νέου ονόματος εκείνου που θα δόσει η διαπραγμάτευση-, αλλάζει άρδην το τοπίο των διαπραγματεύσεων, δημιουργεί νέα σημαντικά δεδομένα και μετατοπίζει καθοριστικά τους συσχετισμούς υπέρ των ρεαλιστικών ελληνικών θέσεων (κι όχι μόνο στο ζήτημα των Σκοπίων, αλλά γενικότερα, δίνοντας ένα μήνυμα ισχύος της ελληνικής παρουσίας).
Ο υπουργός Άμυνας των Σκοπίων αντιλαμβανόμενος τη δεινή θέση της κυβέρνησής του (στην παρούσα συγκυρία) και θέλοντας μία επιτυχία -έστω και μισή, έστω και κολοβή- έφτασε σε σημείο, στις 5/10., να πει ότι : ''η χώρα του θα μπορούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή της ονομασία'', την οποία δεν κατονόμασε, δεν εκφώνησε, αλλά όλοι γνωρίζουν, δηλαδή FYROM. H απόφαση των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, κάλλιστα μετά απ΄αυτή τη δήλωση του Υπουργού Άμυνας των Σκοπίων θα μπορούσε να ήταν : " ΟΚ ! Σας αποκαλούμε, λοιπόν, με το προσωρινό σας όνομα, FYROM, αφού το προτείνετε κιόλας, και όταν συμφωνήσετε με την Ελλάδα για το οριστικό σας όνομα, θα σας αποκαλούμε με ό,τι συμφωνήσετε και θα κάνουμε τότε αποδεκτό και το αίτημα ένταξης σας !''.
Η χώρα μας έχει αυτή την περίοδο, παρά τα άλλα μεγάλα της προβλήματα, μιά θετική συγκυρία, αυτή η κίνηση στρατηγικής μπορεί να της αποδόσει σημαντικά...
Χρειάζεται σχέδιο, αποφασιστικότητα, στόχευση, κινητοποίηση δυνάμεων και πύκνωση της διπλωματικής δράσης.

Θεσσαλονίκη, 6 Οκτωβρίου 2010

Η''κοινωνία των πολιτών'', η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, ο ''Καλλικράτης''

2010-06-18T15:40:00.000-07:00

Η''κοινωνία των πολιτών'', η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, ο ''Καλλικράτης''.

1. H ''κοινωνία των πολιτών'' ως έννοια, την εισήγαγε και την εννόησε με συγκεκριμένο τρόπο, κατά κύριο λόγο, ο Α.Γκράμσι. Δεν ήταν -και δεν είναι κενή περιεχομένου.Άλλο, τώρα, πως, απο ποιούς και για ποιούς σκοπούς χρησιμοποιείται.Πρέπει να εννοείται : ως η κοινωνία των ενεργών πολιτών, η συμμετέχουσα κοινωνική βάση, τα κοινωνικά ρεύματα δημοκρατικής διεκδίκησης και παρέμβασης. Η έννοια αυτή, από τον ίδιο τον Α.Γκράμσι χρησιμοποιήθηκε και σε αντιδιαστολή με την ''πολιτική κοινωνία''. Εννοώντας το χώρο των αντιπροσωπευτικών θεσμών της κοινοβουλευτικής (αστικής ) δημοκρατίας και το πολιτικό προσωπικό που εμπλέκεται στο χώρο αυτό (συνώνυμη είναι η σημερινή έννοια : πολιτικό σύστημα, μολονότι, όταν ο Α.Γκράμσι χρησιμοποιούσε την έννοια αυτή -''πολιτικό σύστημα''- έδινε έμφαση στο σκέλος ''σύστημα'', δηλαδή στο δομημένο σύστημα κυριαρχίας ). H υποστήριξη -του προς την κοινωνία των πολιτών ήταν σαφής, σταθερή, διαχρονική, συνυφασμένη με την κεντρική θέση του για την ανάπτυξη του κινήματος των εργαζομένων. Mεταξύ του κινήματος των εργαζομένων (=ταξικό κίνημα) και του κινήματος της ''κοινωνίας των πολιτών'' (=συμμετοχικό/παρεμβατικό κίνημα), σήμερα, δεν υπάρχει αλληλοσυσχέτιση. Ο Α.Γκράμσι έβλεπε και προωθούσε τη βαθειά συσχέτισή τους. Συνεπής στη θεώρησή του ότι η πιό συνεπής ταξική, αλλά και δημοκρατική δύναμη είναι η εργατική τάξη, ο δε αγώνας της ήταν συνολικός, για μια νέα κοινωνία.

2. Υπάρχει, σήμερα, ένα τεράστιο θεωρητικό και στρατηγικό έλλειμα για όλα αυτά. Οι αναφορές και ο λόγος είναι επιφανειακός, ρηχός, α-φόρτιστος. Να θυμόμαστε : "χωρίς επαναστατική θεωρία ΔΕΝ υπάρχει επαναστατικό κίνημα''. Η ανάγκη θεωρητικής επαναθεμελείωσης, προγραμματικής επάρκειας και κινηματικής εκδίπλωσης αποτελούν μείζονες προτεραιότητες, ιδαίτερα στην παρούσα περίοδο της πρωτόγνωρης κρίσης και της παράλογης εκθεμελίωσης.

3. Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ πρέπει δραστικά και άμεσα να αρνηθεί και να ξεπεράσει παγιωμένα κακέκτυπα, μηχανισμούς ίντριγκας και εξουσιαστικής νομής, αφυδατωμένα πρόσωπα με δήθεν καθοδηγητικό ρόλο. Όμως, η αναγκαία εσωτερική (κάθετη και οριζόντια) ''πολιτιστική επανάσταση'' πρέπει να συνοδευθεί, να συνδιασθεί, να εδρασθεί στη σχέση της με τη νεολαία (τις ανάγκες της, τις ανησυχίες της, τις αναζητήσεις της , τον προβληματισμό της). Καμία, εξ άλλου, ''επανάσταση'' δεν είναι -και δεν ολοκληρώνεται- σε επί μέρους σύνολα, παρά μόνο σ΄όλο το εύρος και σ΄ολα τα επίπεδα της ταξικής διαπάλης. Η πρωτοποριακή συμμετοχή της Ν.ΠΑΣΟΚ στις διεργασίες της κοινωνικής βάσης της νεολαίας (ανάγκες, διεκδικήσεις και κατεύθυνση) θέτει την ίδια τη Ν.ΠΑΣΟΚ μπροστά στο επείγον και ζωτικό καθήκον της διαμόρφωσης της πολιτικής της και της πραγματικής της φυσιογνωμίας. Πέρα απ΄τα κενά, ανούσια και τετριμένα των γραφειοκρατών, των παραγοντίσκων και των αυλικών...

4. Ο ''Καλλικράτης'' δεν είναι από μόνος του ευκαιρία, όπως και καμία νομική/θεσμική ρύθμιση. Σκεφθείτε μόνο, επ΄αυτού, το εξής : κανένα από τα υφιστάμενα συντάγματα δεν έχει τόσο και τέτοιο βαθύ και διαχρονικό δημοκρατικό περιεχόμενο, όσο εκείνο των Η.Π.Α., οι ΗΠΑ όμως -και ο ρόλος της- είναι αυτή που ξέρουμε όλοι...
Μόνο η πολιτική, ως κινούσα δύναμη (=συσχετισμοί), ως όραμα και πρόγραμμα, ως οργανωνένη δύναμη και συνειδητοποιημένα στελέχη είνα αυτή που ζωογονεί τους θεσμούς, δημιουργεί αποτελέσματα, διαμορφώνει εξελίξεις και δίνει την προοπτική.

Επισημάνσεις μετά τα αιματηρά γεγονότα...

2010-06-08T17:14:00.001-07:00

Θα πω κάτι που θα ακουστεί, ίσως, παράξενα, και θα κινείται σε διαφορετικό ''μήκος κύματος'' από το κλίμα που διατρέχει τις σημειώσεις στο FB και στα BLOGS.

1. Η ανθρωπιστική αλληλεγγύη προς την αποκλεισμένη και στραγγαλισμένη Γάζα πρέπει να συνεχισθεί. Κάθε προσπάθεια προς αυτη την κατεύθυνση πρέπει να έχει τη υποστήριξή μας, την υποστήριξη κάθε σκετπόμενου και ευιασθητοποιημένου ανθρώπου. Επίσης, συντονισμένη πρέπει να είναι η αντίδραση μας απέναντι σε κάθε ενέργεια βίας και αιματηρής καταστολής (τώρα, αλλά και σε κάθε παρόμοια περίπτωση).

2. Το παλαιστινιακό, -κι επομένως και η λύση του (η στρατηγική του και ο αγώνας μας -αγώνας των παλαιστινίων, αλλά και των δυνάμεων υποστήριξής τους )-, δεν είναι θέμα ανθρωπιστικής βοήθειας (παρά την αναγκαία αυτή διάσταση του). Το Παλαιστινιακό είναι θέμα δημιουργίας, οργάνωσης και διοίκησης αυτόνομου κράτους. Μετασχηματισμού του παλαιστινιακού έθνους σε κράτος-έθνος (με τους απαραίτητους βασικούς προσδιορισμούς αυτή της διττής οντότητας : γεωγραφικά όρια, γλώσσα, κρατική διοίκηση,οργάνωση μονάδων (στρατός/αστυνομία) και υπηρεσιών και άσκηση πολιτικών προς τους πολίτες του).

3. Μετά τον Γιάσερ Αραφάτ, αυτές οι σημαντικές και στέρεες κατευθύνσεις έχασαν έδαφος και σε επίπεδο ασκούμενης πολιτικής, και σε επίπεδο οράματος και σε επίπεδο ενότητας των δυνάμεων πάνω σ΄ενα πρόγραμμα βιώσιμης προοπτικής για τον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό. Επείγουσα προτεραιότητα είναι ακριβώς όλα αυτά. Με σημείο - κλειδί την υπέρβαση του εσωτερικού τεμαχισμού και την επανασυσπείρωση του αγωνιζόμενου παλαιστινιακού λαού. Οι ποικίλες φράξιες και οι μηχανισμοί εξωτερικών επιρροών πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε μια τέτοια νέα,υγιή και ελπιδοφόρα κατάσταση.

5. Η Τουρκία εννοεί -και θέλει να επιβάλλει- τον εαυτό της ως καθοριστικό ''παίκτη'' στην ευρύτερη περιοχή. Την ίδια στιγμή που έχει σημαντικές πολεμικές και άλλες συμφωνίες με το Ισραήλ, εμφανίζεται και ως υπέρμαχος των παλαιστινίων και των ανθρώπινων διακαιωμάτων. Η καταδική του Ισραήλ για την αιματηρή επέμβαση στον ''στολίσκο της ελευθερίας'' (με νεκρούς τούρκους ακτιβιστές) δεν αποτελεί ιστορική αθώωση της αντίστοιχης αιματηρής πολιτικής που εφάρμοσε και εφαρμόζει το καθεστώς της Τουρκίας απέναντι στους λαούς και τα δικαιώματα των ανθρώπων (γενοκτονία Ποντιακού Ελληνισμού, Αρμενίων, καταστολή απελευθερωτικού αγώνα των Κούρδων, καταστολή των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, ασφυξία Οικ. Πατριαρχείου, αρπαγή και δήμευση περιουσιών και πνευματικών ιδρυμάτων, καταστρατήγηση δημοκρατικών δικαιωμάτων κλπ, κλπ). Η Τουρκία είναι ικανή να ''κτίσει'' πάνω στο αίμα των παλαιστινίων και των ακτιβιστών της αλληλεγγύης το δικό της νέο ''ιμπέριουμ'' στην περιοχή.

6. Η συνεχής, σταθερή και ολόπλευρη πίεση πάνω στο Ισραήλ δεν μπορεί να συνοδεύεται με την ανοχή και αποδοχή νεου περιφεριακού επικυρίαρχου στην περιοχή με δηλωμένους, μαλιστα, τους στόχους του απεναντι στην ελληνική εθνική κυριαρχία, αλλά και απένατι στους λαούς της περιοχής...

7. Ο διεθνισμός και ο δημοκρατικός πατριωτισμός δεν είναι έννοιες (και πολιτικές) αλληλοαποκλειόμενες. Αλλά, έννοιες (και πολιτικές) αλληλένδετες, αλληλοσυμλπηρούμενες. Ακόμα, περισσότερο, δημοκρατικός πατριωτισμός, διεθνισμός (για την ακρίβεια, ένας νέος διεθνισμός), και σοσιαλισμός (με την πραγματική του έννοια, της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης) αποτελούν έννοιες (και μεγάλες πολιτικές) με αλληλουχία, αλληλοσύνδεση.

Επείγοντα καθήκοντα σε επείγουσα κατάσταση !

2010-06-06T14:59:00.000-07:00

Υπάρχουν πολλοί αποπροσανατολισμοί και σκόπιμες συγκαλύψεις, όλη αυτή την περίοδο.

Μιά περίοδο, που λόγω της κοινωνικής κινητικότητας και της (κατά)πτώσης των κυρίαχων στερεότυπων και ιδεολογημάτων προσφέρεται για την άνοδο της ριζοσπαστικής κριτικής και την ανάδειξη στοιχείων μιάς άλλης πολιτικής, ενός άλλου εναλλακτικού δρόμου.

Η βασικότερη είναι η μη ανάδειξη (=η αποδοχή, ως σταθερά του συστήματος) της δομικής- θεμελειώδους αντινομίας του, αντίθεσης : της παραγωγής του πλούτου απο την πλειοψηφία της κοινωνίας και της ιδιοποίησης -του, του σφετερισμού -του από την ολιγαρχική μειοψηφία.

Οι πολιτικοί της κυρίαρχης εξουσίας και των κυρίαρχων πολιτικών είναι, -και ήταν, πλην εξαιρέσεων, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- , (διε)φθαρμένοι, αλλά ο μέγας και διαρκής διαφθορέας είναι το κεφάλαιο και οι σχέσεις εξάρτησης και εκμετάλλευσης που εγκαθιστά και αναπαράγει.

Η κρίση μπορεί να είναι ευκαιρία για τις κυρίαρχες δυνάμεις, αφού ξεβράζει ό,τι ξεπερασμένο και σκάρτο παρήγαγε το σύστημα, προσφέροντας ''αποκαθαρμένο'', ανοιχτό πεδίο στους δικούς του ''νέους'' και στους δικούς του ''άφθαρτους''.

Μπορεί, όμως, να είναι ευκαιρία και για τις δυνάμεις της χειραφέτησης, της απελευθέρωσης και της παργματικής δημιουργίας, οι οποίες πρέπει να ηγεμονεύσουν ιδεολογικά, να πείσουν πολιτικά με το σχέδιό -τους και να συγκροτήσουν το νέο κοινωνικό συνασπισμό .

Ο δρόμος είναι ένας δρόμος πρωτοβουλιών, παρεμβάσεων και αντιπαράθεσης, αλλά και συμμαχιών και εναλλακτικής.

Απ' αυτήν την οπτική (=την οπτική της χειραφέτησης και του κινήματος), στην Ελλάδα( -και να μην μας διαφεύγει, επίσης, ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος χαρακτήρας- ), η δύναμη που, σήμερα, προσφέρει σημαντική στήριξη στο κλονιζόμενο σύστημα, με την περιτοίχησή -του και την ακαμψία-του, είναι το ΚΚΕ.

Οι σημαντικές και πολύμορφες άλλες δυνάμεις της κοινωνίας, της αμφισβήτησης, της παραγωγής, της διανόησης, της Αριστεράς (μέσα, έξω και πέρα από το ΠΑΣΟΚ) έχουν σοβαρά και επείγοντα καθήκοντα...

Μιλούν για τη νέα γενιά.

2010-05-02T13:53:00.000-07:00

Μιλούν για τη νέα γενιά.

Σα να μιλούν για τις τραπεζικές τους καταθέσεις.
Με τα σαγόνια του γέλιου τους καταβροχθίζουν το μέλλον.

Μιλούν
Οι χορτάτοι
Για τη γενιά των πεινασμένων.
Οι φαρισαίοι
Για τη νέα γενιά των εσταυρωμένων.
Οι κληρονόμοι
Για τη νέα γενιά των άκληρων.

Μιλούν
Οι εκπορνευμένοι
Για τη νέα γενιά των αξιών.
Οι βολεμένοι
Για τη νέα γενιά των απελπισμένων.
Οι εξουσιομανείς
Για τη νέα γενιά των καταπιεσμένων.

Μιλούν
Οι κεφαλαιούχοι
Για τη νέα γενιά των ανέργων.
Οι πορφυρογέννητοι
Για τη νέα γενιά των ανέστιων.
Οι νταβατζήδες
Για τη νέα γενιά της άρνησης.

Σκασμός !

Η νέα γενιά είναι,
Ήδη,
Στην πύλη...

Αποφασισμένη, ετοιμοπόλεμη.

Ελευθέριος Ξάνθος [ Από την ποιητική συλλογή :''Και ξανάζησα...]

Δεν σε γλιτώνουν

2010-04-16T16:53:00.000-07:00

Δεν θα σε γλιτώσουν,
Όλοι εκείνοι που ικετεύει ο φόβος σου.

Δεν είσαι οι άλλοι,
Δεν βλέπεις, τώρα, στο κέντρο του λαβυρίνθου;
Κι άλλοι είναι εκεί πέρα
Έξω, στο μισοσκόταδο των ψεύτικων προβολέων.

Δεν σε γλιτώνει η αγωνία σου,
-ούτε τον Ιησού, ούτε το Σωκράτη-,
Ούτε είσαι για ένα απόβρδο αργού θανάτου
Μ΄ενα αποτρόπαιο σκηνικό να σκεπάζει τον ήλιο.

Σκόνη οι λέξεις σου
Ανάμεσα στις επαφές και τους διακόπτες βραχυκύκλωσαν τους νευρώνες.
Αιθάλη τα λόγια σου,
Απλώθηκε στων βιβλίων τις σελίδες,
Η Μοίρα δεν βλέπει το δρόμο της...

Αν δεν τους αρνηθείς, δεν σε μετράνε.
Μόνο μεγάλο "ΟΧΙ'' υπάρχει.
Το ''ναί'' ήταν πάντα των κυρίαρχων.

Δες στων ανθρώπων τα μάτια τη φωτιά.
Τίποτα δεν έχει χαθεί, πριν το παραδώσεις.

Το υλικό σου είναι ο χρόνος.
Κι ο θάνατος !

Ελευθέριος Ξάνθος
[Από την ποιητική συλλογή :'' Και ξανάζησα...'']

Κερδοσκόποι... [ Υπάρχει άμυνα της Ε.Ε. απέναντι στην κερδοσκοπία ; ]

2010-02-07T12:43:00.000-08:00

του Ελευθερίου Τζιόλα

Μεγάλος θόρυβος για την κερδοσκοπία και τους κερδοσκόπους...
Μιά συζήτηση με έντονα τα στοιχεία σκόπιμης ασάφειας και δαιμονοποίησης, σε μιά κοινωνία επιρεπή στη συνομωσία, το κουτσομπολιό και το παρασκήνιο . Και σ΄ενα σύστημα (το καπιταλιστικό) που το κέδρος είναι η ψυχή του. Μιά κοινωνία που δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί να αναλύει και να συζητά, αλλά να καταναλώνει... Να καταναλώνει χαμηλής ποιότητας ειδήσεις, εικόνες, απόψεις, φαντασιώσεις. Και ένα σύστημα, όπου οι θεωρίες συνομωσίας επιτυγχάνουν ακριβώς το αντίθετο, το καθιστούν στα μάτια των απλών ανθρώπων πολυμήχανο και ακατανίκητο. Απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, συμπεριφορές και κυρίαρχες λογικές ‘’μέσου πολίτη’’ η ανάλυση και ο ‘’ορθός λόγος’’ δεν έχουν πολλά περιθώρια. Αν και είναι τα μόνα όπλα του για να δεί, να κατανοήσει και να σχεδιάσει τη συλλογική του δράση.

Πέρα απ΄αυτή την αναγκαία παρατήρηση, υπάρχει ένα μείζον θέμα πολιτικής ικανότητας και αποτελεσματικής απάντησης στο θέμα αυτό (της κερδοσκοπίας και των κερδοσκοπών).
Αν αποδεχθούμε ότι οι χώρες/μέλη της Ε.Ε. έχουν μόνο μία επιλογή απέναντι στους κερδοσκόπους να αποδεχθούν τους όρους του παιχνιδιού τους και ν΄αποδείξουν με την ασκούμενη πολιτική ότι ‘’πειθαρχούν’’, τότε τί εμποδίζει τους κερδοσκόπους –αφού κέρδισαν τον πρώτο γύρο- να οργανώσουν, όταν εκτιμήσουν κι έναν δεύτερο κ.ο.κ. Και, σ΄αυτόν τον κατήφορο, πότε, πού –και από ποιούς- μπαίνει το τέρμα. Κανείς δεν απαντά γιατί το κερδοσκοπικό παιχνίδι θα σταματήσει, αν εφαρμοσθούν σκληρά περιοριστικά μέτρα. Ή, για να το πούμε αλλιώς, γιατί τα σκληρά μέτρα (η συνταγή της Ε.Κ.Τράπεζας και της Ε.Επιτροπής) αναχαιτίζουν την κερδοσκοπία.
Για να μην υπάρξει καμία απολύτως παρεξήγηση, έχουμε εξηγήσει και αναλύσει σε προηγούμενες παρεμβάσεις μας την αναγκαιότητα -και με δίκαιο τρόπο- εξυγίανσης των δημοσινομικών της πατρίδας μας, καθώς και την άμεση -και σε υψηλή προτεραιότητα- εφαρμογή μιας συστηματικής πολιτικής για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη (για την ταχεία αντιστροφή του σπιράλ της ύφεσης, της καθίζησης).
Επανερχόμαστε...Το σημαντικώτερο, η Ε.Ε. και πιο συγκεκριμένα οι χώρες της ευρωζώνης, ως Ένωση κρατών και οικονομιών (με αυτά τα ‘’χαλαρά’’ στοιχεία ενοποίησης, που σήμερα την χαρακτηρίζουν) μπορεί να αντισταθεί, μπορεί να απαντήσει σ΄αυτό το κύμα κερδοσκοπίας και κερδοσκοπούντων. Άραγε, συνειδητοποιείται από τους κυρίαρχους θιασώτες του συστήματος (συντηρητικούς και μή) ότι παραδίδουν το συστημα στην αποσάθρωση και την χρεοκοπία. Μπορεί να αφήσει η Ε.Ε. να κατατρώγεται το περιφερειακό, σήμερα, και το κεντρικό αύριο –μέσα από την εξασθένιση του- τμήμα της ευρωζώνης ; Χθές ήταν η Ιρλανδία, παρ΄όλίγον το Βέλγιο, τώρα, η Ελλάδα, αύριο η Ισπανία και η Πορτογαλία, αμέσως μετά η Ιταλία κι έρχεται κι η σειρά του γερμανικού υπογάστριου (της Αυστρίας).Τί θα έχει απομείνει από την ευρωζώνη, αλλά και την Ε.Ε.;
Υπάρχουν γραμμές άμυνας της Ένωσης απέναντι στα κερδοσκοπικά funds; Υπάρχει πολιτική αποτροπής μιας τέτοιας εξέλιξης καταβαράθρωσης του ενοποιημένου ευρωπαϊκού χώρου και της προοπτικής του; Υπάρχει οικονομική, τραπεζική ηγεσία στην Ευρώπη ή έχει παραδοθεί σε ανθρώπους που διαβάζουν αριθμούς, ισολογισμούς και έχουν κολλήσει στο αυθαίρετο για τούτες τις μέρες κρίσης, 3% του Μάαστριχτ. Η Ε.Κ.Τράπεζα έχει την ευθύνη ή όχι της νομισματικής ένωσης, τουτέστιν της απόκρουσης των επιθέσεων καταράκωσης του ευρώ; Υπάρχει πολιτική ηγεσία στην Ευρώπη που θα σταθεί όρθια, διασώζοντας,τουλάχιστο, τον ενιαίο ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο ;
Ότι ο πρόεδρος Ομπάμα άσκησε –και ασκεί- μιά πολιτική που οδήγησε (ο ίδιος με ενεργητικές επιλογές κοινωνικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα) το έλλειμα στο 11%, λέει κάτι σε κάποιον από τους ισχυρούς ηγέτες της Ε.Ε.; Η Μ.Βρετανία, πώς παραδίδει μαθήματα περιοριστικών πολιτικών -όντας , μάλιστα, έξω από την ευρωζώνη- με το έλλειμα της σχεδόν στο 12% ! Ο πιο ευάλωτος κρίκος της Ε.Ε. λόγω του μεγάλου και ανέλεγκτου στη δράση του χρηματοπιστωτικού τομέα (με ανάλογη νοοτροπία και λειτουργία με τον αμερικάνικο, η περίφημη ''αγγλοσαξωνική σχολή'')...
Και, ο πρόεδρος Σαρκοζί, τί θα κάνει με έλλειμα 8,5 % ;
Ο γαλλογερμανικός άξονας τί λέει, τώρα, που η ‘’φωτιά’’ φτάνει στην αυλή του ;

Όλα αυτά –και όσα θα αναπτυχθούν σ΄επόμενο σημείωμα μας- μπορούν να αποτελέσουν σοβαρό πολιτικό υλικό της μεγάλης αντεπίθεσης των σοσιαλιστών στην Ευρώπη. Η αφύπνιση τους και η παρεμβατικότητά τους είναι, πλέον, συνυφασμένη με το μέλλον της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης με νέα χαρακτηριστικά και νέο περιεχόμενο...

Ημιϋπαίθριοι: τι μπορούμε να κάνουμε ;

2010-01-28T03:48:00.000-08:00

Συζητώντας ένα τέτοιο ζήτημα, οφείλουμε τουλάχιστον σε αδρές γραμμές να θέσουμε το πραγματικό πλαίσιο, τα υπαρκτά δεδομένα και εν συνεχεία να αναζητηθεί με αποφασιστικότητα η πρόταση-λύση διεξόδου.

Συνοπτικά:

1. Τα πολεοδομικά σχέδια, κατά βάση, προέκυψαν ως νομιμοποιήσεις και τακτοποιήσεις αυθαιρέτων.

2. Η χωροθέτηση των δημόσιων κοινωφελών λειτουργιών και οι ελεύθεροι χώροι πραγματοποιούνται εκεί που υπάρχει ελεύθερο οικόπεδο και όχι ως επιλογή γενικότερου σχεδιασμού.

3. Η μεταφορά συντελεστή δόμησης -ένα από τα πιο αποτελεσματικά πολεοδομικά εργαλεία- εφαρμόστηκε στρεβλά, ευτελίστηκε και σήμερα παραμένει ανενεργή.

4. Η αυθαιρεσία είναι τόσο εκτεταμένη χωρικά, αλλά κυρίως τόσο διαδεδομένη και αποδεκτή κοινωνικά, που αποτελεί καθεστώς. Δημιουργεί τετελεσμένα, πιέζοντας εκβιαστικά το κράτος να ρυθμίζει, να τακτοποιεί, να νομιμοποιεί μια ανακυκλούμενη πολεοδομική και περιβαλλοντική παρανομία... Αν υπάρχει αίτημα ανατροπής, με ουσιαστική -και όχι συνθηματολογική- έννοια (δηλαδή ανατροπή στους κώδικες συμπεριφοράς, την υφιστάμενη κατάσταση και τη διαχρονική κυβερνητική/διοικητική πρακτική και νοοτροπία), το πεδίο εφαρμογής (της ανατροπής) είναι τούτο! Ιδού η Ρόδος...

Οι ημιυπαίθριοι χώροι, ένα απαραίτητο αρχιτεκτονικό εργαλείο -ιδίως σε μια μεσογειακή χώρα- για την ένωση του “μέσα” με το “έξω”, μετατράπηκαν σε έμμεση αύξηση του εκμεταλλεύσιμου κτισμένου χώρου και του συντελεστή δόμησης.

Οι ημιυπαίθριοι στην πλειονότητά τους κλείστηκαν για να αυξήσουν τους εκμεταλλεύσιμους χώρους, -και να προσφέρουν οικονομικό όφελος υπεραξίας στους εργολάβους-, ενώ οι βοηθητικοί μετατράπηκαν σε χώρους κύριας χρήσης. Αυτή η κατάσταση είναι μια πραγματικότητα που αφορά σήμερα την πλειονότητα των κτισμάτων.

Οι παρακάτω θέσεις θα μπορούσαν, πιστεύουμε, να φανούν χρήσιμες:

(α). Η νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων δεν πρέπει να ταυτιστεί με εισπρακτική πολιτική.
(β). Να μη νομιμοποιηθεί η μετατροπή χώρων στάθμευσης σε χώρους κύριας χρήσης (διότι τότε μειώνονται οι υποχρεωτικές θέσεις στάθμευσης για τις υπάρχουσες χρήσεις).

(γ). Με διαδικασία αντίστοιχη του κοινωνικού συντελεστή (Ν.1337) να νομιμοποιηθούν οι ημιυπαίθριοι που έχουν κλειστεί μέχρι 15 - 20 τ.μ. σε κατοικίες, χωρίς την καταβολή προστίμου. Το μέτρο μπορεί να θεωρηθεί κοινωνικό μέτρο ικανοποίησης πραγματικών αναγκών.

(δ). Οι υπόλοιποι ημιυπαίθριοι χώροι να αντιμετωπιστούν με τη διαδικασία της τακτοποίησης, υπό την προϋπόθεση ότι βρίσκονται στο περίγραμμα του κτιρίου και έχουν περιληφθεί στη νόμιμη οικοδομική άδεια. Το πρόστιμο που θα επιβληθεί να είναι αντίστοιχο της αγοραίας αξίας ανά τ.μ. Η νομιμοποίηση των χώρων αυτών μπορεί να πραγματοποιηθεί με μεταφορά συντελεστή δόμησης (σ.δ.) από διατηρητέα κτίρια ή με αγορά σ.δ. από ειδικό ταμείο. Σ’ αυτό το ειδικό ταμείο θα κατατίθεται το τίμημα του σ.δ., αντίστοιχο του προστίμου. Το ταμείο αυτό θα διαθέτει τα εισπραττόμενα ποσά αποκλειστικά για την απαλλοτρίωση ή αγορά οικοπέδων που θα μετατρέπονται σε κοινόχρηστους χώρους πρασίνου. Η απαραίτητη νομοθετική ρύθμιση ενός τέτοιου μέτρου συνδυάζεται και στοχεύει σε πραγματική αύξηση του πρασίνου και των ελεύθερων χώρων.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το μεγάλο και κρίσιμο θέμα είναι η αυθαίρετη δόμηση. Και πέρα από τις σχετικές επισημάνσεις στην αρχή αυτού του κειμένου, καθοριστική στο ζήτημα αυτό είναι η διάσταση της οικιστικής υπερμεγέθυνσης της Αθήνας.

Το έχουμε ξαναπεί, το τονίζουμε και τώρα: Η Αθήνα για να σωθεί πρέπει να πάψει να “αναπτύσσεται”, πρέπει να σταματήσει να μεγενθύνεται. Η Αθήνα -του 45% του πληθυσμού και του 70% των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας- για να σωθεί πρέπει διοικητικά της τμήματα, οικονομικά της αντικείμενα με τις εξουσίες τους, τις υποδομές τους, τα στελέχη τους, να μετακινηθούν έξω και πέρα απ’ αυτήν.

Η Ελλάδα για να σωθεί πρέπει η περιφέρεια να αποσπάσει, να κερδίσει τμήματα της Αθήνας.
Απο(συγ)κεντρώστε την Αθήνα για να τη σώσετε...

Η Ελλάδα είναι και της Αθήνας το μέλλον...

------------------------------------------------------------
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μακεδονία" (19/11/2009) και στην εφημερίδα "ΗΜΕΡΗΣΙΑ" (21/11/2009).
Παράλληλα στάλθηκε προς Το Γραφείο του Πρωθυπουργού, την Υπουργό ΥΠΕΚΑ κ. Τ. Μπιρμπίλη και τον Υθυπουργό ΥΠΕΚΑ κ. Αθ. Μωραΐτη.

H Ελλάδα, η ευρωζώνη και το πραγματικό πρόβλημα ;

2010-01-27T02:36:00.000-08:00

Ι. Η ελληνική περίπτωση.

Η χώρα στην πρώτη της πρόσωπο-με πρόσωπο επαφή της με τις αγορές πέτυχε τη σύναψη δανείου 8δις. ΕΥΡΩ.

Ενυπάρχει μέσα σ΄αυτό ένα διπλό μύνημα. Η Ελλάδα, παρ΄ ότι κλονισμένη και αδύναμη, διαθέτει αποθέματα εμπιστοσύνης, στέκεται όρθια. Από την άλλη πλευρά, επιβεβαιώθηκε και το μέγεθος του προβλήματος. Η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώνει για τον δανεισμό της κάτι λιγότερο από την Ουκρανία και δύο φορές περισσότερο από τη Γερμανία, κάτι τέτοιο υπονόμευει κάθε βιώσιμη προοπτική.

H χώρα διανύει μια περίοδο ασφυκτικών πιέσεων που εστιάζονται στο δημοσιονομικό της πρόβλημα (μεγάλο έλλειμα και τεράστιο δημόσιο χρέος). Η συνταγή απαιτούν να είναι άμεσης απόδοσης και με προσδιορισμένο το περιεχόμενο της (στα βασικά της στοιχεία).

Η Ελλάδα είναι, πράγματι, σ΄ορισμένες πλευρές της –μέσα στην ευρύτερη κρίση- μια ειδική περίπτωση. Η ‘’γκρίζα και ‘’μαύρη ‘’ περιοχή της οικονομίας της (παραοικονομία, διαφθορά) υπολογίζεται στο 35% του Α.Ε.Π.! Η εκτεταμένη φοροκλοπή και φοροδιαφυγή (υπολογισμένη στο 30% !), η τεράστια εισφοροδιαφυγή και εισφοροαποφυγή (υπολογισμένη μόνο για το ΙΚΑ, ετησίως στα 6,5 δις.ΕΥΡΩ !), η μεγάλη υποχώρηση στην παραγωγικότητα, οι απίθανες σπατάλες και η κακοδιαχείρηση αποτελούν ενδημικά αποσαθρωτικά φαινόμενα.

Η κάκιστη οικονομική πενταετία του Κ.Καραμανλή (του ‘’μικρού’’), με ευθύνες διαστάσεων χρεοκοπίας της πατρίδας, επέφερε καίριο, βαρύ πλήγμα…Έσπρωξε τη χώρα στην χειρότερη κατάσταση της στα τελευταία πενήντα χρόνια διαδρομής της.

Τα παραπάνω συγκροτούν την ‘’ελληνική ιδιαιτερότητα’’. Δεν πρέπει, όμως ποτέ να διαφεύγει της προσοχής -και της επικέντρωσης των πολιτικών μας- ότι το τεράστιο έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών και ο εξαιρετικά χαμηλός όγκος πραγματικών επενδύσεων αποτυπώνουν το βαθύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, δείχνοντας την διαχρονική καχεκτική της αδυναμία και το αδιέξοδο της παραγωγικής της δομής. Σε τελική ανάλυση, το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα δομικό. Πρόβλημα μοντέλου παραγωγής και παραγωγικής βάσης, ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας.

Στα προβλήματα που συγκροτούν την ‘’ελληνική ιδιαιτερότητα’’ απαιτείται μια συνεκτικά σχεδιασμένη, δίκαια οργανωμένη και, κυρίως, με χειροπιαστά αποτελέσματα πολιτική εξυγίανσης, εκσυγχρονισμού,συμμαζέματος, ‘’νοικοκυρέματος’’.Στο βαθύτερο, όμως, δομικό προβλήματα της οικονομίας (της πραγματικής οικονομίας) απαιτείται μια νέα,ολοκληρωμένη, γενναία πολιτική αναπτυξιακής ανάκαμψης και νέων τομέων παραγωγής με αντίληψη παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Αυτή, η δεύτερη πλευρά –η αναπτυξιακή πολιτική- είναι η ατμομηχανή για την δραστική αλλαγή των αρνητικών δεδομένων, την ανάκαμψη και ένα μέλλον πραγματικής προόδου.

Αυτή η πλευρά δεν πρέπει και δεν μπορεί να ιεραρχείται χαμηλώτερα από την αναγκαία βραχυπρόθεσμη γραμμή της αναπροσαρμογής και της εξυγίανσης. Χρειάζεται, εδώ, αλλαγή προτεραιοτήτων, μετακίνηση του βάρους της πανεθνικής μας προσπάθειας προς την παραγωγική, αναπτυξιακή διάσταση και κινητοποίηση πόρων προς αυτή την κατεύθυνση (ξεδίπλωμα του ΕΣΠΑ, εφαρμογή του Π.Δ.Ε., επενδυτικά κίνητρα, ενεργειακός τομέας, οικονομία της γνώσης, κράτος υποστηρικτικό, λειτουργικό, αποτελεσματικό).

Αν όλα τα παραπάνω προωθηθούν, τότε η κρίση για την Ελλάδα θα έχει εννοηθεί και αξιοποιηθεί ως ευκαιρία. Κι αυτή η νέα, πανεθνική προσπάθεια ανασυγκρότησης, αλλαγών και ανάπτυξης (νέο μοντέλο, νέα περιεχόμενα, νέοι τομείς, νέα υποκείμενα) θα δημιουργεί μια νέα εθνική πραγματικότητα.

ΙΙ. Η ευρωζώνη, η Ε.Ε., η αλήθεια.

Όσο, όμως, αυτά είναι αλήθεια, άλλο τόσο είναι αλήθεια ένα άλλο μέρος που αφορά σην Ε.Ε., ιδιαίτερα την ευρωζώνη (τα προβλήματα, την κρίση της και τις αναγκαίες απαντήσεις) το οποίο σχεδόν αποκρύπτεται, αλλά είναι καθοριστικό και αξιολογικά σημαντικότερο για το άμεσο μέλλον της Ε.Ε. από την ελληνική περίπτωση. Πρόκειται για την κρίση της ευρωζώνης και, κατ΄επέκταση, της Ε.Ε., που είναι ευρύτερη και βαθύτερη και δεν περιορίζεται στην ελληνική περίπτωση, όπως στοχευμένα θα ήθελαν να περάσουν ως μήνυμα και ως προσέγγιση οι κυρίαρχες ελίτ (και, βέβαια, ‘’κορυφές’’ της Ε.Επιτροπής και της Ε.Κ.Τράπεζας).

Κρίση, η οποία, ενώ το φθινόπωρο 2008, είχε αξιολογηθεί ως μια εξελισσόμενη αποσαθρωτική διεργασία της ευρωπαϊκής οικονομίας, και αναζητούνταν λύσεις μέσω ενός νέου ‘’new deal’’, πολιτικών εθνικοποιήσεων και νεοκεϋνσιανών επιλογών, τώρα, η κρίση απομονώνεται σε ορισμένες χώρες/θήλακες, σε ορισμένες ζώνες, οι οποίες καλούνται να τα ‘’βγάλουν πέρα μόνες τους’’. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική από την παρουσιαζόμενη. Η Γερμανία έχει οδηγηθεί στα υψηλώτερα επίπεδα δανεισμού της μετά τον δεύτερο πόλεμο, η Γαλλία εμφανίζει έλλειμα που θυμίζει μεσογειακή χώρα (πάνω από 7,5%), η Ιταλία συγκαταλλέγεται στις οικονομίες βαθειάς ύφεσης, η Ισπανία δεν αποτελεί πλέον, εδώ και χρόνια, «θαύμα» και η Μ.Βρεττανία, παρ΄ότι εκτός ευρωζώνης, έχει παραπλήσιο με την υπερχρεωμένη Ιρλανδία έλλειμα. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η Ελλάδα, ούτε μόνο οι PIIGS (Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain) – piigs, που ηχητικά παραπέμπει στα ‘’γουρούνια’’…Ο μέσος όρος του ελλείματος, ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ε.Ε., είναι σήμερα στο 7%, και, μάλιστα, μετά από εφαρμογή σχετικών προγραμμάτων σταθερότητας! Η συμμετοχή της Ελλάδας, μίας χώρας με εκτόπισμα 2,5% στην ευρωπαϊκή οικονομία (γιατί αυτό είναι το πραγματικό οικονομικό της μέγεθος), έχει ασήμαντη επιρροή στο μέσο συνολικό ευρωπαϊκό έλλειμα (μαθηματικά ίση με 0,17%). Είναι, λοιπόν, μια κρίση ευρύτερη γεωγραφικά και βαθύτερη οικονομικά, που συνεχίζεται.

Συνεχίζεται και απειλεί, γιατί οι κυρίαρχες πολιτικές όπως τις οριοθετεί το πλαίσιο σταθερότητας, τις έχει αποφασίσει το συντηρητικό διευθυντήριο και τις προωθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Κομισιόν δεν μπορούν να αποτελέσουν απάντηση και να ορίσουν την διέξοδο. Η απάντηση με σκληρές περιοριστικές πολιτικές, πολιτικές και νέας συμπίεσης του σκέλους ΄΄εργασία΄΄ (στο δίπολο κεφάλαιο-εργασία) και πολιτικές ‘’σαλαμοποίησης’’ορισμένων χωρών δημιουργούν το αντίθετο από το επιθυμούμενο αποτέλεσμα, την βαθαίνουν και την ανατροφοδοτούν. Εξ άλλου, το σκληρό, αδυσώπητο μάθημα από την ιστορία των κρίσεων είναι ότι απάντηση τους με μονομερείς, περιοριστικές πολιτικές σημαίνει πραγματική καταστροφή. Το ‘’στράγγισμα’’ μιας οικονομίας σε ύφεση οδηγεί στον βέβαιο στραγγαλισμό της. Αργό ίσως, αλλά βέβαιο...

Επί πλέον, επισημαίνουμε ότι το όριο του ελλείματος στο 3% του ΑΕΠ έχει αφαιρέσει ουσιαστικά από τις κυβερνήσεις, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης, το όπλο της δημοσιονομικής πολιτικής , ενώ και το άλλο όπλο της νομισματικής πολιτικής (ΕΥΡΩ) ασκείται, πλέον, αποκλειστικά από την Ε.Κ.Τράπεζα.

Δικαιώνεται, μετά θάνατον, ο Α.Παπανδρέου που είχε πει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ είναι μια συνθήκη των τραπεζιτών και χρειάζεται διορθώσεις»...Η συνθήκη του Μάαστριχτ προστάτευσε και στήριξε το νέο νόμισμα, το ευρώ, ώστε να σταθεί στις αγορές, να ισχυροποιηθεί και να γίνει αποθεματικό νόμισμα. Σήμερα, είναι το σκληρότερο νόμισμα στον κόσμο, κι αυτό μπορεί να είναι καλό για τους τραπεζίτες, αλλά όχι για την παραγωγή, τα προϊόντα και τις εξαγωγές της Ευρώπης.

Το, δε, εκτεταμένο φαινόμενο της κερδοσκοπίας που διαπιστώθηκε τις προηγούμενες ημέρες έναντι της χώρας μας, θα αποτελέσει τη γραμμή των κερδοσκοπικών funds, τα οποία θα «επιτίθενται» στα ομόλογα όποιας χώρας παρουσιάζει επιδείνωση στα οικονομικά της ανεβάζοντας τα επιτόκια με τα οποία την δανείζουν. Δηλαδή, μέσω της άκαμπτης στάσης της Ε.Κ.Τ. και της Ε.Επιτροπής επανήλθαμε σ΄αυτό που θέλαμε να αποφύγουμε με τη δημιουργία της Ε.Ε., στις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των χωρών/μελών. Μία άλλη, διαφορετική πολιτική στο σημείο αυτό θα ήταν η Ε.Κ.Τ. να εξέδιδε ευρωομόλογα και να δανείζεται εκείνη για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Τότε το κόστος θα ήταν πολύ χαμηλώτερο και οι δυνατότητες (τα περιθώρια) κερδοσκοπίας εξαιρετικά περιορισμένα. Στη συνέχεια, η Ε.Κ.Τ. θα δάνειζε κάθε χώρα με διαφορετικό επιτόκιο και διαφορετικούς όρους, ανάλογα με τις επιδόσεις της. Η θέση της, κατ΄αυτόν τον τρόπο, θα ήταν και πάλι νευραλγική , αλλά μέσα σ΄ένα άλλο πλαίσιο. Θα προωθούσε την πολιτική της, με δική της ευθύνη και με διαπραγματεύσιμο κόστος. Και, σε κάθε περίπτωση, θα παρείχε μια ορισμένη αμυντική γραμμή στις χώρες/μέλη απέναντι στην κερδοσκοπική βουλιμία. Όσο η Ε.Κ.Τ. κινείται στην οριοθετημένη σημερινή περιοριστική της πολιτική, τόσο οι μεγάλες τράπεζες θα αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού –και το αυξημένο κόστος χρήματος θα μετακυλίεται στις επιχειρήσεις, στην παραγωγή και τους πολίτες- βυθίζοντας ακόμα περισσότερο την πραγματική οικονομία σε ύφεση,σε ‘’πάγωμα’’. Ταυτόχρονα, στις ευρωπαϊκές χώρες και τον κόσμο της παραγωγής θα έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο βάρος γενεών, αλλά κι ένας μεγάλος ‘’έχθρος’’ : οι μεγάλες τράπεζες.

ΙΙΙ. Δράση και στα δύο επίπεδα : Ε.Ε. – Ελλάδα.

Η παραπάνω ανάλυση επιχειρεί να δείξει συγκεκριμένα έναν άλλο δρόμο (σ΄ενα κρίσιμο θέμα) για να βεβαιώσει ότι υπάρχουν ‘’άλλες πολιτικές’’, κι ότι ο προβαλλόμενος μονόδρομος εξυπερητεί εκείνους που τον προβάλλουν.

Να υπογραμμίσουμε με έμφαση ότι μια συνολικώτερη διαφορετική στρατηγική στην Ευρώπη-στα πλαίσια της οποίας ως πτυχές της νοούνται κι όλα τα παραπάνω-σχετίζεται στενά : (α). με πραγματική πρόοδο στην οικονομική, κι όχι απλά νομισματική ενοποίηση, (β). με θεαματική πρόοδο στην πολιτική ενοποίηση και (γ). με την ανόρθωση και την παρεμβατικότητα του ευρωπαϊκού ριζοσπαστισμού και των σοσιαλιστών.

Πάντως, στο μέτωπο αυτό, -της κρίσης στην ευρωζώνη και του ριζικού αναπροσανατολισμού της ευρωπαϊκής πολιτικής-, θα μπορούσε να ξετιλυχθεί ένα κύμα παρέμβασεων διανοουμένων, οργανώσεων, ινστιτούτων, δικτύων για την παρουσίαση του αδιεξόδου της κυρίαρχης γραμμής στην Ευρώπη, καθώς, και την ανάδειξη μιας άλλης οπτικής. Μια τέτοια πανευρωπαϊκή δραστηριοποίηση, εκτός των άλλων, θα αποτελούσε υποστήριξη και προς τις πιεζόμενες σήμερα χώρες.

Ας μην λησμονείται ότι, σε περιόδους κρίσεων, η έλλειψη κοινής αποτελεσματικής πολιτικής και πραγματικής αλληλεγγύης στις οικονομικές και, -έστω, χαλαρές - πολιτικές ενώσεις (ΟΝΕ, Ε.Ε) πληρώνονται απ΄όλους, και, πολύ βαρύτερα από τους κυρίαρχους των ενώσεων αυτών. Αυτή κατά βάθος είναι η αγωνία, πρωτίστως, της κ. Μέρκελ, αλλά και του κ. Σαρκοζί. Μόνο που η λύση δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι, η εξάντληση της Ελλάδας… Όσο,δε, για τη Μ.Βρεττανία και τους ‘’Financial Times’’ το πρόβλημα είναι άλλης τάξης, είναι η ίδια η ευρωζώνη...

Ημιυπαίθριοι: τι μπορούμε να κάνουμε

2009-11-26T14:53:00.000-08:00

Εγραψα στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ την 19/11 και στην εφημ. ΗΜΕΡΙΣΙΑ την 21/11:
Συζητώντας ένα τέτοιο ζήτημα, οφείλουμε τουλάχιστον σε αδρές γραμμές να θέσουμε το πραγματικό, υπαρκτό πλαίσιο, και εν συνεχεία να αναζητηθεί με αποφασιστικότητα η πρόταση-λύση διεξόδου.
Διαβάστε εδώ :
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=47274

Για το τείχος του Βερολίνου

2009-11-11T10:35:00.000-08:00

Η πτώση του τείχους και η (έκ)πτωση του διαλόγου και της Αριστεράς...

Η επέτειος της πτώσης του τείχους του Βερολίνου θα αξιοποιηθεί με ποικίλους τρόπους από τις κυρίαρχες ιδεολογίες και τις επικυρίαρχες δυνάμεις τις μέρες αυτές... Η ''πτώση'' αποτελεί ένα πολύ ισχυρό συμβολισμό (αποτυπώνοντας και μια ιστορική στιγμή κορύφωσης της εξέλιξης κατάρρευσης του ανατολικού συνασπισμού και των καθεστώτων που τον συναποτελούσαν). Ωστόσο, και παρά την ιδιαίτερη πτυχή του που, βεβαίως, έχει για τη διχοτομημένη μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο Γερμανία (και τους σχετικούς συνειρμούς για όλες τις διχοτομημένες πατρίδες, με καθοριστική, εδώ, την περίπτωση της Κύπρου), η συζήτηση για τις πραγματικές αιτίες και τους βαθύτερους λόγους αποτυχίας και πτώσης των ανατολικών καθεστώτων και ιδιαίτερα του κυρίαρχου, κεντρικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης δεν έχουν επαρκώς αναλυθεί και δεν έχουν συναχθεί τα αναγκαία συμπεράσματα. Έτσι, μια μεγάλη και σημαντική περίοδος για το κίνημα, τις κατακτήσεις και τα προβλήματα μετάβασης της Αριστεράς μένουν αναξιοποίητα. Τη στιγμή, μάλιστα, που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι και αγωνιστές πίστεψαν και με το ένα ή άλλο τρόπο (ένταξης ή κριτικής), συμμετείχαν και θέλουν να συμμετέχουν –με νέους όρους- σ΄αυτή την προσπάθεια οικοδόμησης μιας ανθρώπινης κοινωνίας χειραφέτησης και δικαιοσύνης. Η ανάγκη ανοίγματος ενός ουσιαστικού διαλόγου για τα καθεστώτα σοβιετικού τύπου και για την κατάρρευση της σοβιετικής υπερδύναμης δεν μπορεί να παρακάμπεται και την ίδια στιγμή να υπάρχει σοβαρή- υποτίθεται- επιδίωξη διαμόρφωσης, προώθησης και υλοποίησης μιας στρατηγικής σοσιαλισμού. Η στροφή προς μια τέτοια συζήτηση -και η αναγκαία συναγωγή συμπερασμάτων για μια σημαντική περίοδο της σύγχρονης ανθρώπινης ιστορίας και της Αριστεράς- είναι εξαιρετικά χρήσιμη και δείχνει μια άλλη αντίληψη για το βάθος των εξελίξεων και την ουσία των πραγμάτων, αντί μιας επιφανειακής, βολικής προσέγγισης και καλοσκηνοθετημένων πανηγυρισμών του ''θριάμβου της δημοκρατίας''. Η συζήτηση, βέβαια, αυτή είναι σύνθετη, πολυπαραγοντική, πολυεπίπεδη και δύσκολη. Η δημοκρατική αριστερά, επί της ουσίας, την προσπέρασε δηλώντας- αποφθεγματικά- ότι επιβεβαιώθηκαν οι εκτιμήσεις της για το αδιέξοδο του αυταρχικού συστήματος του ''υπαρκτού σοσιαλισμού''. Οι σοσιαλδημοκράτες είχαν μια μεγάλη ευκαιρία θριαμβολογίας (αν και όχι όλοι στον ίδιο βαθμό) για την ορθότητα της στρατηγικής τους, θεωρώντας ότι το ''ιστορικό σχίσμα του 20ου αιώνα'' είχε πλέον λυθεί υπέρ των απόψεών τους. Οι συντηρητικοί, πλήρεις ενθουσιασμού -είναι χαρακτηριστικό το κλίμα έπαρσης για την ολοκληρωτική επικράτησή τους- έφτασαν στο σημείο να μιλήσουν για το ''τέλος της ιστορίας'', με την έννοια της μη ύπαρξης πλέον εντός της ιστορικής εξέλιξης του στοιχείου της ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων. Τα κατάλοιπα των σταλινικών κομμάτων προβάλλουν μια δήθεν αντίσταση, εξακολουθώντας να τρέφουν μια αυταπάτη αναπόλησης για το σοβιετικό καθεστώς, αλλά στην ουσία ο ''απολογισμός'' και η απολογητική τους για ένα εξουσιαστικό (με ολοκληρωτικές διαστάσεις σύστημα) συνεχίζει την στρέβλωση και την υπόσκαψη του σοσιαλιστικού προτάγματος και της κοινωνικο-απελευθερωτικής προοπτικής.Μέσα σ΄αυτό το πλαίσιο, κατανοεί και ο πιο καλοπροαίρετος (και καλοθεμελειωμένος) συζητητής, τις εμπλοκές ενός γνήσιου και ουσιαστικού διαλόγου. Επειδή, όμως, όπως προείπα τον θεωρώ εξαιρετικά χρήσιμο (θα τολμούσα να πω, πολύτιμο) και για την συμβολή στην ανάπτυξή του -πέρα απ΄όσα παραπάνω επισημάνθηκαν- θα ήθελα να τονίσω :1. Το καθεστώς της σημερινής Κίνας, το οποίο για ορισμένους θεωρείται η επιτυχημένη, σύγχρονη προέκταση/εκδοχή του σοσιαλιστικού (ορισμένοι, μάλιστα, φτάνουν να λένε και ''κομμουνιστικού'') προτύπου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να ονομάζεται σοσιαλιστικό, πολύ δε περισσότερο κομμουνιστικό (με το περιεχόμενο που οι έννοιες αυτές έχουν –και πρέπει να έχουν- απ΄όσους τις πρωτοεισήγαγαν στην πολιτική επιστήμη, την ορολογία των ιδεών και το κίνημα των εργαζομένων). Εξετάζοντας, αντικειμενικά, τη σημερινή Κίνα (οικονομία, κοινωνικές σχέσεις , δομή εξουσίας) πρέπει να πούμε καθαρά ότι πρόκειται για ένα ολοκληρωτικό/απολυταρχικό καπιταλιστικό καθεστώς κεντρικής διεύθυνσης (με ακραίες, μάλιστα, μορφές εκμετάλλευσης της εργασίας και των δυνάμεών της).2. Η συζήτηση για τους καθοριστικούς παράγοντες στην εξέλιξη (και την κατάρρευση της σοβιετικής υπερδύναμης) πρέπει να περιστραφεί, κατά προτεραιότητα, στις εξής ενότητες :(α). Ο πολυεθνικός της χαρακτήρας σαν Σοβιετική Ένωση [ξανά, εδώ, το καίριο θέμα του ΕΘΝΟΥΣ, της εθνικής συνείδησης/ταυτότητας, των πολιτικών απαντήσεων ομοσπονδιακού χαρακτήρα και των ορίων τους, η συνύφανση του εθνικού με το κοινωνικό]. Ο πολυεθνικός της χρακτήρας, επίσης, σαν πολιτικοστρατιωτικός συνασπισμός στο παγκόσμιο σύστημα [Ανατολικός συνασπισμός - Σύμφωνο Βαρσοβίας]. Με κυρίαρχο, στο πλαίσιο αυτού του συνασπισμού, το πρώτο επίπεδο, την Ε.Σ.Σ.Δ., η οποία σφράγιζε τις αποφάσεις και την τροχιά των εξελίξεων.(β). Το ιστορικό πλαίσιο εκτύλιξης της όλης προσπάθειας (χρήσιμες, εδώ, όλες οι επισημάνσεις για το ιστορικό περιβάλλον του ναζισμού, του Β΄Πολέμου, του ''ψυχρού πολέμου'' κλπ). Κυρίως, όμως, πρέπει να επισημανθούν οι οικονομικές εξελίξεις και ο χαρακτήρας των οικονομικών σχέσεων στο εσωτερικό του καθεστώτος (=σχέσεις απόσπασης υπεραξίας και καταπίεσης κι όχι απελευθέρωσης και δημιουργικής αυτοπραγμάτωσης). Ιδιαίτερα, δε, μετά την παγκόσμια (πετρελαϊκή, κοινώς λεγόμενη) κρίση του΄70 και το νέο κύμα του παγκόσμιου ανταγωνισμού (''επανάσταση των νέων τεχνολογιών''), η απώλεια και της ανταγωνιστικής θέσης στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, η εσωτερίκευση και ανοιχτή εκδήλωση στοιχείων κρίσης, η αποδόμηση των εναπομεινάντων στοιχείων κοινωνικού περιεχομένου. (γ). Οι δομές εξουσίας - δηλαδή, ο ιδιότυπος πολιτικός ολοκληρωτισμός(σταλινισμός, κομματική μονοκρατορία-νομενκλατούρα, αυταρχισμός, ακυρωμένη ''κοινωνία πολιτών'' κλπ). Η απουσία σταθερής διαχρονικής κοινωνικής στήριξης και κοινωνικής δυναμικής, μέσα από πλουραλιστικές διαδικασίες συμμμετοχής/διακυβέρνησης,δημοκρατικού προγραμματισμού, αυτοδιαχείρησης.(δ). Η ιδεολογική επικυριαρχία της Δύσης (και η αδυναμία του εναλλακτικού ιδεολογικού προτύπου).(ε). Η ανάσχεση (ή/και υποστολή) του κύματος των απελευθερωτικών κινημάτων παντού στον Κόσμο και οι εσωτερικές σχέσεις στην Αριστερά καθ΄ολη τη διαδρομή από την έναρξη της μεγάλης προσπάθειας μετάβασης μέχρι την πτώση (αλληλουποστήριξη ή ρήξη, κριτική ή/και συνεργασία, κοινές πρωτοβουλίες ή απομόνωση).(στ). Οι προσωπικότητες και ο ρόλος τους.Νομίζω, ότι αυτά θα ήταν -και είναι- σημαντικά για ένα αναγκαίο διάλογο (που έλειψε και λείπει)... Μέσ΄απ΄αυτόν, η δημοκρατική Αριστερά θα έβγαινε πιο δυναμωμένη, πιο χειραφετημένη, πιο αποτελεσματική κι απέναντι στους αντιπάλους της και για τη δική της κοινωνική αποστολή.[Θεσσαλονίκη, Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2009].

ΔΗΛΩΣΗ για την υποψηφιότητά μου

2009-09-08T03:37:00.000-07:00

Με αίσθημα ευθύνης, με πνεύμα ενότητας και αλληλεγγύης , με διάθεση προσφοράς και δημιουργίας, ανταποκρινόμενος και σε προτάσεις ευρύτατου φάσματος συμπατριωτών μου, κατέθεσα σήμερα, 5/9/2009 –στα πλαίσια των κομματικών διαδικασιών- αίτηση υποψηφιότητας για την μονοεδρική περιφέρεια της ιδιαίτερης πατρίδας μου, των Γρεβενών.
Ευελπιστώντας στην έγκριση της υποψηφιότητας μου, θέλω να μεταφέρω προς όλους τους Γρεβενιώτες και τις Γρεβενιώτισσες μήνυμα σύμπνοιας, αγώνα, νίκης και προόδου. Θέλω να τους διαβεβαιώσω ότι μπορούμε, όλοι μαζί, με επικεφαλής τον Γ.Α.Παπανδρέου, στα πλαίσια του προοδευτικού και ρεαλιστικού προγράμματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., να ανοίξουμε μία νέα περίοδο ανάπτυξης και προκοπής για το Νομό μας.
Μπορούμε να κερδίσουμε το χαμένο έδαφος, να ανατάξουμε τις τραυματικές καταστάσεις, να βγούμε –με σχέδιο και συλλογική προσπάθεια- από την σκληρή οικονομική κρίση και τα αδιέξοδα. Nα συνεχίσουμε με νέα ορμή και ωριμότητα το μεγάλο ελπιδοφόρο έργο μας, που ανακόπηκε τα τελευταία πεντέμισυ χρόνια.
Σ΄αυτόν τον μεγάλο και πολυμέτωπο αγώνα θα είμαι μαζί σας!
Θα είμαστε μαζί και θα κερδίσουμε ! Κατακτώντας τους στόχους μας, βήμα-βήμα, με σχέδιο, συνεννόηση, δράση κι αποτελεσματικότητα.
Η νίκη στις 4 Οκτώβρη, με αυτοδυναμία, διαμορφώνει τις αναγκαίες βάσεις για αυτή τη νέα περίοδο ανάτασης, ανάπτυξης και δημιουργίας.
Θα νικήσουμε, και θα προσφέρουμε στον Τόπο καλύτερες μέρες και νέες προοπικές.
Σ΄αυτή την προσπάθεια κανείς δεν περισσεύει. Ο καθένας και η καθεμιά είναι χρήσιμοι, απαραίτητοι.
Όλοι μαζί για το Καλύτερο, την Πρόοδο και τη Νίκη !

5 Σεπτεμβρίου 2009.

Ελευθέριος Τζιόλας.

Για ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης

2009-09-05T13:47:00.000-07:00

Το παρακάτω κείμενο είχε αφορμή τις πρόσφατες πυρκαγιές στην Αττική αλλά παραμένει επίκαιρο αφού θίγει πλευρές της "σύγχρονης ανάπτυξης" της Ελλάδας
αναζητώντας νέες και ανατρεπτικές λύσεις μέσα σ' ένα διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης.

H Αθήνα καίγεται...

Ζήτω η Αθήνα...

Του Ελευθερίου Τζιόλα

el@otenet.gr

Αυτό θα μπορούσε να ήταν - με δύο λόγια - το εκπεμπόμενο σύνθημα των τελευταίων ημερών, μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές στα εναπομείναντα από το καταβρόχθισμα του μπετόν περιφερειακά δάση της Αττικής. Η Αθήνα του ακραίου συγκεντρωτισμού και της θεοποίησης των αυθαιρέτων, πρώτη διδάξασα και διαχρονικώς (επί)κρατούσα . Κραταιά, υπόδειγμα θλιβερής μίμησης.Αυτό το μοντέλο της μεταπολεμικής Αθήνας, που επεβλήθη ως μοντέλο της μεταπολεμικής Ελλάδας, ζει . Παρά την οικονομική κρίση, όλοι οι ισχυροί σε τούτο τον έρμο τόπο, μετέρχονται όλων των μέσων για να συνεχίσει να ζει και να βασιλεύει. Η φωτιά είναι ο τροφοδότης του... Ανοίγει τις λεωφόρους προς...το μέλλον τους! Το μοντέλο της οικοδομής, του μπετόν, της αντιπαροχής, της ωμής επίθεσης απέναντι στη Φύση και τους φυσικούς πόρους.Σου 'ρχεται να ουρλιάξεις, όπως ο Ν.Κούρκουλος, στην ταινία. Φώναζε, παγιδευμένος: «όχι, άλλο κάρβουνο!...»(σύνθημα, βέβαια, που θα μπορούσε να ισχύσει και αυτούσιο για το κάρβουνο - δηλαδή, τον άνθρακα - για τον σημερινό αδιέξοδο τύπο παραγωγής ενέργειας). Κι εμείς, - παγιδευμένοι, επίσης - «όχι άλλο τσιμέντο!...».Η Αθήνα για να σωθεί, τα δάση της για να σωθούν, η Φύση μας για να σωθεί χρειάζεται να ανατραπεί αυτό το μοντέλο των τελευταίων εξήντα (60) χρόνων.Η Αθήνα για να σωθεί πρέπει να πάψει να αναπτύσσεται, πρέπει να σταματήσει να μεγεθύνεται. Να πάψει να είναι το ένα και το μοναδικό κέντρο δύναμης και εξουσιών (κυβερνητικών, οικονομικών, διοικητικών, τραπεζικών, πολιτικών).Η Ελλάδα για να σωθεί πρέπει η Περιφέρεια να αποσπάσει, να κερδίσει τμήματα της Αθήνας, με μια γενναία και σύγχρονη πολιτική αποκέντρωσης (όπου το διαδύκτιο και ο ψηφιακός κόσμος, η τηλεδιάσκεψη και η μεταφορά συμπυκνωμένων δεδομένων κι αποφάσεων είναι το νέο μας περιβάλλον,αλλά και η Εγνατία και η Ιόνια οδός και το λειτουργικό Αιγαίο είναι η νέα μας εσωτερική γεωγραφία). Αυτό σημαίνει για την Ελλάδα (για τις δομές της και την ιστορική διαμόρφωση της) αποκέντρωση! Αυτό, πρώτα απ' όλα... Και μετά οι «Καποδίστριες», όπου κι κει η μεταρρύθμιση πρέπει να εφαρμοσθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα κι όχι στη ρημαγμένη ύπαιθρο. Αυτό σημαίνει στις παρούσες συνθήκες συγκρότηση των περιφερειακών πόλων (όχι με κούφια λόγια και μερεμέτια, αλλά με γενναία εθνική πολιτική που να αφορά την Ελλάδα και το μέλλον της).Η Αθήνα - του 40% του πληθυσμού, του 70% των οικονομικών δραστηριοτήτων - για να σωθεί πρέπει διοικητικά της τμήματα, οικονομικά της αντικείμενα με τις εξουσίες τους,τις υποδομές τους, τα στελέχη τους να μετακινηθούν έξω και πέρα απ' αυτήν. Τα νέα κυβερνητικά, διοικητικά, οικονομικά, εκπαιδευτικά κέντρα όλης της χώρας (για όλη τη χώρα) μπορούν να είναι: Η Αλεξανδρούπολη, η Θεσσαλονίκη, η Λάρισα, τα Ιωάννινα, η Πάτρα, κ.ο.κ. Υπουργεία, Οργανισμοί, καθετοποιημένες δομές, Ιδρύματα (με οικονομικό, μορφωτικό αντικείμενο) να δώσουν υπόσταση στην Ελλάδα των αποκεντρωμένων περιφερειακών πόλων. Μια τέτοια βούληση θα έχει - πάντα έχει - και την ικανότητα του ανάλογου σχεδιασμού και της εφαρμογής.Αποκεντρώστε την Αθήνα για να τη σώσετε... Η Ελλάδα είναι και της Αθήνας το μέλλον...

[Δημοσιεύθηκε στην εφ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ την 4-9-2009]

O,τι πρέπει να ξέρουμε για το ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ.

2009-07-08T11:46:00.000-07:00

Η Ελλάδα βρίσκεται στις υψηλότερες θέσεις ενεργειακής εξάρτησης από το πετρέλαιο (58% της πρωτογενούς κατανάλωσης ενέργειας έναντι 40% του μέσου όρου της Ε.Ε.).
I. Η κυριαρχία του πετρελαίου: το σήμερα και το αύριο.
Ο ετήσιος τζίρος του πετρελαϊκού τομέα ξεπερνά τα 20 δισ. ευρώ (στοιχεία του 2008). Σημειώνεται ότι τον ίδιο χρόνο ο ετήσιος κύκλος εργασιών των ΕΛΠΕ και της Motor Oil Hellas (ΜΟΗ) πλησιάζει το τριπλάσιο του ετήσιου κύκλου εργασιών της ΔΕΗ! Παρʼ όλη την τεράστια σημασία του τα θέματά του ελάχιστα απασχολούν -εκτός της τιμής της αμόλυβδης βενζίνης και των μεταβολών της- τις κυβερνήσεις, τα κόμματα, τους συνδικαλιστικούς, επιστημονικούς και ακαδημαϊκούς φορείς. Το έτος 2008 ο ρυθμός ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας παρουσίασε σημαντική επιβράδυνση σε σχέση με το 2007, η οποία συνεχίζεται και εντός του 2009...
II. Ο πετρελαϊκός τομέας στην Ελλάδα. ...
III. Τιμές και ανταγωνιστικότητα...
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο που δημοσιεύθηκε στις Εφ. ΗΜΕΡΗΣΙΑ και ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ :
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=40732

ΜΟΥΣΙΚΟΙ & ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ

2009-05-12T04:31:00.000-07:00

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ:
ΕΝΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΑΞΙΑΚΟ ΑΠΟΘΕΜΑ
και Η ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ.
[ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ Β/Α ΠΙΝΔΟΥ ].
(Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του Α. Τζιόλα:
«Μουσικοί και ορχήστρες της ΒορειοΑνατολικής Πίνδου»,
από τις εκδόσεις: «περιοδικό ΔΙΑΥΛΟΣ»)

Παρουσιάζουμε σήμερα μια ιδιαίτερη παραγωγή από τις εκδόσεις «περιοδικό ΔΙΑΥΛΟΣ».
Εισαγωγικά, ήθελα να πω δυό λόγια για το περιοδικό «Δίαυλος».
Σε συνθήκες αποσάθρωσης των ιδεολογιών και καταβαράθρωσης της πολιτικής, σ’ έναν κόσμο κυριαρχίας του ρηχού, του ατομικού, του υποκριτικού και των «δήθεν», ο «Δίαυλος» αποτελεί μια ξεχωριστή προσπάθεια.
Δεν έχει ενταχθεί στο κύκλωμα διαφήμισης, διανομής, εξαγορών. Κύκλωμα αλλοτρίωσης και, τελικά, απαλλοτρίωσης.
Κατορθώνει, ωστόσο, να φτάνει σε 7.000 πολίτες σ’ όλη την Ελλάδα! Σε 7.000 συνδρομητές, χωρίς καμιά οικονομική υποχρέωσή τους.
Δείχνοντας έμπρακτα πως η πολιτική είναι προσφορά και συμμετοχή. Αξία συλλογική, κι όχι ανταλλάξιμο είδος. Δείχνοντας ότι η παραγωγή πολιτικής (και οι παραγωγοί της) δεν είναι εμπόρευμα και εμπορεύσιμο είδος. Οφείλουν – και μπορούν – να μην είναι !...Για την έκδοσή του επιλέχθηκε, ως τόπος, η Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη που σηματοδοτεί – πέρα απ’ την καθίζηση και το τέλμα του σήμερα – την ελπίδα και την άλλη Ελλάδα του Αύριο. Πιστεύουμε πραγματικά, κι όχι για κατανάλωση – στο χιλιοειπωμένο και πάντα αναιρεμένο – ότι «Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα».

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την ομιλία μου :

http://www.tziolas.gr/18%2005%2009%20ΔΗΜΟΤΙΚΟ%20ΤΡΑΓΟΥΔΙ.doc

Το σταυροδρόμι των σοσιαλιστών

2009-04-27T02:17:00.000-07:00

Εκτιμώντας την σπουδαιότητα της εκλογικής μάχης της 7ης Ιουνίου δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής 26 Απριλίου άρθρο μου με τον παραπάνω τίτλο.
Οι σοσιαλιστές σε εθνικό επίπεδο, ηγούμενοι ενός νέου προοδευτικού συσχετισμού δυνάμεων, έχουν μπροστά τους μία νέα εποχή.
Ποτέ άλλοτε στο σύνολό τους οι δυνάμεις αυτές -μετά το Βʼ Παγκόσμιο Πόλεμο- δεν είχαν βρεθεί μπροστά σε μία τέτοια μεγάλη πρόκληση…

"Πλησιάζοντας προς τις ευρωεκλογές -πολύ πιθανόν πλέον και στις διπλές εκλογές- και κυρίως λόγω της επεκτεινόμενης και εντεινόμενης οικονομικής κρίσης, τα αιτήματα για τη σωστή και σε βάθος χρόνου εκτίμηση της κατάστασης, καθώς και τη διατύπωση μιας βιώσιμης εναλλακτικής προοδευτικής πρότασης διεξόδου αποτελούν τα καθοριστικά στοιχεία για τους πολίτες και τις επιλογές τους.
Έχουμε ξανατονίσει ότι οι ευρωπαίοι σοσιαλιστές αναμετρώνται -πρέπει να αναμετρηθούν- με την κρίση, θεωρώντας την ως μία ιστορική ευκαιρία μεγάλων αλλαγών και δρομολόγησης εξελίξεων για την υπέρβαση της σημερινής νεοσυντηρητικής αρχιτεκτονικής του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, που κλονίζεται και αποσυντίθεται. Οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί και τα αντιτιθέμενα συμφέροντα, που λόγω της ύφεσης προσλαμβάνουν νέες, έντονες μορφές, έχουν οδηγήσει σε τρία σχίσματα εντός της Ε.Ε.: ...."
Το πλήρες άρθρο βρίσκεται εδώ :
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=37540

Δ΄ ΚΠΣ : Βατερλό

2009-04-27T02:08:00.000-07:00

Στην Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής την 10 Απριλίου 2009 δημοσιεύθηκε άρθρο μου για το Δ΄ΚΠΣ. Η μέχρι σήμερα πορεία του προγράμματος επιβάλλει την ταχεία απομάκρυνση της κυβέρνησης της Ν.Δ. από την εξουσία θα ήταν το πλέον ευεργετικό μέτρο για τη διάσωση της οικονομίας και της πατρίδας μαζί με αυτή του προγράμματος.
"Διανύουμε ήδη τον τρίτο χρόνο υλοποίησης του Δʼ ΚΠΣ (ΕΣΠΑ) και η κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει εκταμιεύσει ακόμη, δεν έχει πραγματοποιήσει ούτε 1 ευρώ δαπάνη!
Όλες οι ενδείξεις, όλες οι εκτιμήσεις λένε ότι προς το τέλος τους τρέχοντος έτους (Νοέμβριο 2009) θα έχουν εκταμιευτεί τα πρώτα χρηματικά ποσά από ένα μεγάλης οικονομικής ισχύος πακέτο 20,1 δισ. ευρώ! Σημειώνουμε εδώ ότι ακόμη και αυτή η αναμενόμενη ισχνή έναρξη εφαρμογής αφορά κυρίως έργα προερχόμενα από το Γʼ ΚΠΣ που δεν εκτελέστηκαν και μεταφέρθηκαν στο Δʼ ΚΠΣ (ΕΣΠΑ), μειώνοντας στην ουσία το διαθέσιμο προϋπολογισμό του ΕΣΠΑ. Ας μην αρχίσουν λοιπόν το Νοέμβριο πανηγυρισμοί... Ποτέ άλλοτε -στα διαδοχικά τέσσερα πακέτα που υλοποίησε η χώρα- δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο: μηδενικές δαπάνες στα πρώτα δυόμισι χρόνια εφαρμογής του Προγράμματος! "....
Το πλήρες άρθρο βρίσκεται εδώ :
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=36728

Η ενέργεια ως θεμέλιο κάθε μοντέλου ανάπτυξης

2009-04-08T11:46:00.000-07:00

(Άρθρο μου στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής την 29 Μαρτίου 2009)
Η οικονομική κρίση μπορεί να λειτουργήσει ως προωθητήρας νέων ενεργειακών μοντέλων, οικονομικά συμφερότερων, περιβαλλοντικά καλύτερων και τεχνολογικά πιο προηγμένων.
Η αυγή των νέων ενεργειακών καθεστώτων αποτελεί δείκτη της μελλοντικής πορείας και των επιτυχιών των χωρών και των οικονομιών. Περισσότερα διαβάστε εδώ...
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=36125

Για μία άλλη Θεσσαλονίκη _ Γνωρίζοντας την ιστορία της

2009-03-23T10:40:00.000-07:00

Συζήτηση στην εκπομπή ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο EURO CH με τον Απ. Παπαγιαννόπουλο για την ιστορία και τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη με αφορμή και την έκδοση του 3τομου έργου του "Θεσσαλονίκη ... εν θερμώ". Η έλευση των προσφύγων, οι δολοφονίες στελεχών κατα την περίοδο των δημοκρατικών αγώνων, το κίνημα της πόλης, οι διεκδικήσεις για μία άλλη Θεσσαλονίκη της ανάπτυξης και της καινοτομίας, οι ελλείψεις σε υποδομές, το γκρίζο πρόσωπο της πόλης αντανακλά την ηγεσία της, πως ακυρώθηκαν έργα τερατουργήματα τελείως συμπτωματικά απο την λαίλαπα του αναχρονισμού, οι προοπτικές της πόλης, διαμόρφωση ενός διαφορετικού πλαισίου συγκρότησης και ανάπτυξης μιάς ανθρώπινης, σύγχρονης και ευρωπαικής πόλης που θα ανταποκριθεί στις προκλήσεις του μέλλοντος.
http://www.youtube.com/watch?v=8aq2fFhzMQM ή
Θεσσαλονίκη : Οι τομές που απαιτούνται - Στοιχεία μιας νέας πολιτικής για την πόλη : http://www.youtube.com/watch?v=ZTXZXn4ASCw&feature=channel.

Με τον καπετάνιο του ΕΛΑΣ Βασ. Γκανάτσιο (Χείμαρρο)

2009-03-23T10:23:00.000-07:00

Στιγμιότυπα από την εκπομπή μου "ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ" στο EYRO CH με φιλοξενούμενό μου τον καπετάνιο του ΕΛΑΣ Βασ. Γκανάτσιο (Χείμαρρο) σε μία συζήτηση για την Εθνική Αντίσταση και το κίνημα. Περισσότερα μπορείτε να παρακολουθήσετε στο http://www.youtube.com/watch?v=E5Rlwkmm62E ή http://www.youtube.com/watch?v=jaH-p9CVlMQ&feature=related (αφορά τα γεγονότα στο Μπούλκες), ή Γιατί ηττήθηκε το κίνημα -Πως οδηγηθήκαμε στον εμφύλιο (συνέχεια) - Οι ευθύνες της ηγεσίας : http://www.youtube.com/watch?v=1AkNOJ6VuuE&feature=related.

Για την οικονομική κρίση

2009-01-29T00:33:00.000-08:00

Στο Editorial του περιοδικού "Δίαυλος" που κυκλοφόρησε και με τον τίτλο "Ζητείται ελπίς ..." μπορεί κανείς να διαβάσει τις απόψεις μου για το φαινόμενο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που έγραψα τον Νοέμβριο του 2008.

Διαπίστωσή μου είναι ότι οι σοσιαλιστές και η σοσιαλδημοκρατία , σ'όλες τις εκφάνσεις )Διεθνής, Ε.Σ.Κ., εθνικά κόμματα) παρουσιάζονται χωρίς ολοκληρωμένη, στέρεα εναλλακτική πρόταση. η όποια κριτική τους, που οδηγούσε στην αναγκαιότητα "παρέμβασης στην αγορά" δεν είχε το απαραίτητο ιδεολογικό βάθος και, κυρίως, δεν συναρτώνταν, ειλικρινά και με συνέπεια, με μια ριζικά διαφορετική διέγοδο, με μια αρθρωμένη στρατηγική αλλαγής και κοινωνικού μετασχηματισμού, μια στρατηγική μετάβασης. Είναι χαρακτηριστικά: η αδυναμία ουσιαστικης ανάλυσης της κρίσης, ο πληθωρισμός συσκέψεων με ασήμαντα αποτελέσματα, οι επιτροπές ειδικών, οι ρηχές προτάσεις στα όρια του κλονιζόμενου συστήματος - περισσότερο κινήσεις τακτικής, παρά ουσίας -, η υποκειμενική ανετοιμότητα, η επικυριαρχία των απόψεων Μπράουν (ας μη λησμονείται, ότι οι "Νέοι Εργατικοί" ήταν η εμπροσθοφυλακή του σοσιαλ-νεοφιλελευθερισμού). Εδώ διαβάστε ολόκληρο το άρθρο : http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/EDITORIAL.PDF

Ακόμη μπορείτε εδώ http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/AMERIKANIKH_SYGYRIA.pdf να διαβάσετε τις απόψεις του Paul Krugman για το προοδευτικό κίνημα και το πρόγραμμά του για το οποία αναφέρει ότι "Ένα πρόγραμμα του προοδευτικού κινήματος θα απιτούσε μείζονες μεταβολές δημόσιας πολιτικής, αλλά δεν θα ήταν κάτι ριζοσπατικό. ...Μετά τη νίκη των δημοκρατικών το 1994 ο Μπίλ Κλίντον περιοσρίστηκε σε οριακές αλλαγές πολιτικής. Η διακυβέρνησή του δεν προώθησε ένα ευρύτερο πρόγραμμα ούτε οικοδόμησε κίνημα." κλπ.

ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2009-01-21T05:20:00.000-08:00

Αγαπητοί Φίλοι,

Πρόταση για την οργάνωση ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗΣ τον Φεβρουάριο 2009 με θέμα την οικονομική κρίση και την εναλλακτική πρόταση διεξόδου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπέβαλλα προς τον Πρόεδρο Γ. Παπανδρέου.
Ο κεντρικός τίτλος της Συνδιάσκεψης, η σηματοδότηση και στόχευση της, ώστε να νοούνται οι σκληρές οικονομικές συνθήκες αλλά, κυρίως, η θετική υπέρβασή τους και η εναλλακτική προοπτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα μπορούσε να είναι:

«Προτεραιότητες αλλαγής στην οικονομία.
Για την οικονομία της παραγωγής, της εργασίας, της γνώσης, της αειφορίας».

Θεωρώ, ότι η συγκρότηση, επεξεργασία και προβολή μιας ολοκληρωμένης πρότασης στον υψηλής και κρίσιμης προτεραιότητας τομέα της οικονομίας καθίσταται αναγκαία, μετά και τις δραματικές εξελίξεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την αρνητική επίδρασή τους στην πραγματική οικονομία.
Η βεβαιότητα διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως νέας κυβέρνησης, μετά τις πολύ πιθανές εκλογές της Άνοιξης 2009, καθιστά αυτή την ανάγκη, καθήκον προτεραιότητας. Η προετοιμασία στην πορεία προς τη Συνδιάσκεψη, ο διάλογος με τους κοινωνικούς εταίρους και ο εσωτερικός διάλογος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., οι εργασίες και τα πορίσματα των «κύκλων» της Συνδιάσκεψης και τελικά η προγραμματική πρόταση της Συνδιάσκεψης θα προσφέρει στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. έναν ισχυρό και συνεκτικό λόγο, αρθρωμένη και στέρεα πρόταση που θα εμπνεύσει, θα συσπειρώσει, θα κινητοποιήσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις διαμορφώνοντας έναν συσχετισμό στήριξης και αγώνα.
Στη Συνδιάσκεψη, προτείνω να προσκληθούν για να μιλήσουν στην ενιαία διαδικασία της Συνδιάσκεψης ή/ και στους «κύκλους» συζητήσεων – επεξεργασιών διακεκριμένες προοδευτικές προσωπικότητες, με έργο στο επίπεδο της ανάλυσης, των προτάσεων, των πρωτοποριακών πρακτικών από την Ευρώπη, την Ελλάδα κι όλο τον Κόσμο. Οι «κύκλοι» της Συνδιάσκεψης – χωρίς να είναι δυνατό να προκαθορισθούν επακριβώς, από τώρα – θα πρέπει να έχουν αναφορά στις θεματικές: παραγωγή, εργασία, γνώση, ενέργεια, περιβάλλον, αγροτική οικονομία, μικρομεσαίες επιχειρήσεις, χρηματοπιστωτικό σύστημα, φορολογική πολιτική, στρατηγική τομείς, κράτος.
Η Συνδιάσκεψη, με αυτήν την στόχευση και την ανάλογη σύνθεση της, στα πλαίσια, μάλιστα, της υφιστάμενης και εν εξελίξει οικονομικής κρίσης, θα αποτελέσει μείζον πολιτικό γεγονός όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά και για την Ευρώπη και, πάντως, σημαντική εισφορά στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια σοσιαλιστική οικογένεια.

ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

2008-12-19T02:46:00.001-08:00

Η έκδοσή μου για τη φωτογραφία και την ποίηση.

Η σχέση των εικόνων, και μάλιστα των εικόνων φωτογραφίας, με την ποίηση, και της ποίησης με τις εικόνες δεν είναι μια σχέση δεδομένη. Είναι υποκειμενική. Για μένα είναι μια σχέση ζωντανή και ζωτική. Υποκειμενική δεν σημαίνει ξένη, αδιάφορη για τον συνάνθρωπό μας. Ούτε ατομικά κλειστή, αδιαπέραστη...Από τον άλλο μου βαθύ καημό – τη σχέση ζωής με την πολιτική – έχω συνειδητοποιήσει την καταλυτική αξία δύο παραμέτρων για την παρουσίαση, την ανάλυση και την ανάδειξη ενός θέματος: της οπτικής γωνίας (σκοπιά) και του φωτισμού (φως). Τις δύο αυτές παραμέτρους – οδηγούς σεβάσθηκα και ακολούθησα και στα δύο πεδία: και στην πολιτική, και στην φωτογραφία (τόσο διαφορετικά, αλλά, και τόσο επικοινωνούντα)…

Η ΟΜΙΛΙΑ μου κατά την παρουσίαση του Βιβλίου του Απ. Παπαγιαννόπουλου "ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ...εν θερμώ"

2008-12-19T02:41:00.000-08:00

(«ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ – ΠΑΙΔΕΙΑ», Καμάρα, 30/10/2008)

Αποτελεί για μένα ιδιαίτερη τιμή και ευθύνη η πρόσκληση για την παρουσίαση του βιβλίου του Απ. Παπαγιαννόπουλου: «Θεσσαλονίκη… εν θερμώ».
Τιμή με ιδιαίτερες διαστάσεις και πρόσθετη σημασία όταν βρίσκεσαι στο πάνελ με ξεχωριστούς ανθρώπους του πνεύματος και της κοινωνικής προσφοράς, όπως ο καθηγητής κ. Γ. Χουρμουσιάδης και ο ακατάβλητος λειτουργός της δημοσιογραφίας κ. Δ. Γουσίδης. Και επίσης – δεν πρέπει αυτό να ξεχασθεί, ούτε να υποτιμηθεί – όταν φιλοξενείσαι σ’ έναν χώρο σαν αυτόν, ενός παραγωγικού, φιλόπονου και άοκνου συμπολίτη των εκδόσεων και του βιβλίου, του Αντ. Μαλλιάρη.
Με τον Απ. Παπαγιαννόπουλου με συνδέει μια σταθερή σχέση συνεργασίας και φιλίας τριάντα (30) ετών, μια πορεία κοινών αναζητήσεων, αγώνων, προσπαθειών και προβληματισμών.
Έχω σήμερα την ευκαιρία να τον ευχαριστήσω δημόσια γι’ αυτή την πολυκύμαντη και πολύμορφη διαδρομή και τη φιλία του.
Άλλο, όμως, είναι το ουσιωδέστερο.
Η ίδια η προσωπικότητα και το πολυτομεακό έργο του Α. Παπαγιαννόπουλου. Χωρίς ίχνος υπερβολής – και χωρίς καμία διάθεση φιλοφροσύνης – ο Απόστολος Παπαγιαννόπουλος αποτελεί μια ξεχωριστή, πολυεδρική και ισχυρά συγκροτημένη προσωπικότητα με βάθος αναλυτικής σκέψης και ευρύτατη δημιουργικότητα στους τομείς της τέχνης, των τεχνικών έργων και της αρχιτεκτονικής, της λογοτεχνίας και της ιστορίας, της πολεοδομίας και της αρχαιολογίας, του μνημειακού πολιτισμού και του πολιτισμού της καθημερινότητας. Η οπτική του είναι σαφώς μια οπτική ενός πρωτεργάτη – ενεργού πολίτη, ενός μαχόμενου προοδευτικού διανοούμενου. Ο βαθύς και διάχυτος καημός του είναι η Θεσσαλονίκη… Η Θεσσαλονίκη της Ιστορίας, της Μακεδονίας, της δημιουργίας, του μέλλοντος.
Και η ελπίδα του ριζώνει στους αγωνιζόμενους ανθρώπους…
Ο θεσσαλονικιός Κλείτος Κύρου, στο ποιητικό του έργο «Κραυγές της νύχτας», μιλάει πολύ καλύτερα για ανθρώπους σαν τον Απ. Παπαγιαννόπουλο, για το έργο τους, τη δράση τους, τις αγωνίες τους…
Ας τον ακούσουμε. Λέει, λοιπόν, ο Κλείτος Κύρου:
«Μιλώ με σπασμένη φωνή, δεν εκλιπαρώ
Τον οίκτο σας, μέσα μου μιλούν χιλιάδες στόματα
Που κάποτε φώναζαν οργισμένα στον ήλιο,
Μια γενιά που έψελνε τα δικαιώματά της
Κουνώντας λάβαρα πανηγυριού σειώντας σπαθιά
Γράφοντας στίχους εξαίσιους μιας πρώτης νεότητας
Ποτίζοντας τα σπαρτά με περίσσιο αίμα
Μικρά παιδιά που αφέθηκαν στο έλεος τα’ ουρανού.

Η γενιά μου ήταν μια αστραπή που πνίγηκε
Η βροντή της, η γενιά μου καταδιώχτηκε
Σα ληστής, σύρθηκε στο συρματόπλεγμα
Μοίρασε σαν αντίδωρο τη ζωή και το θάνατο
Οι άνθρωποι της γενιάς μου δεν πεθαίναν
Στα νοσοκομεία, κραυγάζαν έξαλλοι στα εκτελεστικά
Αποσπάσματα, τα χέρια τους ήταν μαγνήτες,
Τρώγαν πικρό ψωμί, κάπνιζαν φημερίδες,
Ζητώντας ευλαβικά μια θέση σ’ αυτή τη γη
Όπου κι αν στάθηκαν οι σκιές τους ριζώναν,
Άδικα προσπαθείτε, δε θα ξεριζωθούν ποτέ,
Θα προβάλλουν μπροστά στα τρομαγμένα σας μάτια,
Τώρα τα καταλάβαμε όλα, καταλάβαμε
Τη δύναμή μας, και για τούτο μιλώ
Με σπασμένη φωνή που κλαίει
Κάθε φορά στη θύμησή τους.
Ο τίτλος του τρίτομου έργου του Απ. Παπαγιαννόπουλου: «Θεσσαλονίκη… εν θερμώ» έχει, πιστεύω, τη σημασία του και έναν βαθύτερο συμβολισμό (εκτός του γεγονότος, ότι είναι ευφυής…).
Στην εισαγωγή του πονήματός του ο συγγραφέας αποδίδει τον τίτλο στη θέρμη με την οποία οι Θεσσαλονικείς λάτρευαν το θεό Διόνυσο, ο οποίος, μάλιστα, ονομάστηκε «θερμαίος» και η μεγαλύτερη πόλη (όλων των «πολισμάτων» περί τον θαλάσσιο κόλπο) «Θέρμη». Το 315 π.Χ. ο Κάσσανδρος συνένωσε όλες τις «θερμαϊκές» πόλεις ιδρύοντας τη Θεσσαλονίκη.
Έχει, λοιπόν, μια βαθιά ρίζα στην Ελληνική/ μακεδονική ιστορία, η έκφραση/ διατύπωση: «… εν θερμώ».
Και θα μπορούσα, με βεβαιότητα, να πω ότι εκφράζει κι ένα διαχρονικό συναίσθημα, μια σχέση του ίδιου του Απ. Παπαγιαννόπουλου με τη Θεσσαλονίκη: «εν θερμώ». Ο Απ. Παπαγιαννόπουλος με τη Θεσσαλονίκη είναι διαρκώς «εν θερμώ»!
Όμως, εδώ, στο ιστορικό αυτό έργο, καταγράφει αλλά και σηματοδοτεί, – νομίζω –, μια κατάσταση: ότι η Θεσσαλονίκη βρίσκεται, λειτουργεί πάντα στο κέντρο των εξελίξεων, στο βράσιμο των γεγονότων. Επηρεάζει και επηρεάζεται από τα ζέοντα ζητήματα. Βρίσκεται εν θερμώ…
Ταυτόχρονα, ο τίτλος, αποτελεί μια ενσυνείδητη γεφύρωση της ένθερμης Θεσσαλονίκης, της αρχαίας Θεσσαλονίκης, με τη σύγχρονη Θεσσαλονίκη του 20ου αιώνα, που διατηρεί πάντα μια κεντρική, ιδιαίτερη θέση.
Για έναν άνθρωπο, με συμμετοχή και δράση στις υποθέσεις της πόλης και της πολιτείας, ένα ιστορικό έργο – ιδιαίτερα, η ομιλία του για την παρουσίαση ενός τέτοιου ιστορικού έργου – αποτελεί (ή, πρέπει να αποτελεί) μια πρό(σ)κληση για συσχετίσεις, αντιστίξεις, συμπεράσματα και μηνύματα. Οφείλουμε, δηλαδή, με ιστορική συνείδηση και πολιτική ευθύνη, να μιλήσουμε θεμελιωμένα για το σήμερα και το Αύριο. Να κάνουμε το μήνυμα ανάτασης της Ιστορίας ενεργό στο σήμερα και να δημιουργήσουμε τα ιστορικά γεγονότα της προόδου, του Αύριο.
Θα επιδιώξω να ανταποκριθώ σ’ αυτή την πρό(σ)κληση.
Νομίζω, ότι υπάρχει ένα βαθύτερο μήνυμα που αναδύεται μέσα από τις επτακόσιες (700) σελίδες αυτού του πολυεπίπεδου πονήματος του Απ. Παπαγιαννόπουλου. Η Θεσσαλονίκη μεγαλούργησε όταν πρωταγωνίστησε. Όταν στάθηκε όρθια με πίστη και αποφασιστικότητα, χωρίς εξαρτήσεις και ταλαντεύσεις. Όταν ανταποκρινόμενη στα αιτήματα των καιρών, αντιστοιχούμενη στους βαθύτερους πόθους και τις ανάγκες του Έθνους είδε μπροστά, ξεδιπλώνοντας και προωθώντας ένα σχέδιο για το αύριο, με πίστη στις δυνάμεις της και στο όραμά της.
Αυτό, άραγε, δεν είναι το βαθύτερο μήνυμα του Κινήματος της «Εθνικής Άμυνας» και της Τριανδρίας της με επικεφαλής τον Ελ. Βενιζέλο; Αυτό ήταν ο πυρήνας, η μήτρα. Κίνημα, το οποίο αποτέλεσε – για όλη την εξεταζόμενη, εδώ, περίοδο – αλλά, και ευρύτερα για τις εξελίξεις του 20ου αιώνα τον καθοριστικό παράγοντα κατοχύρωσης των κατακτήσεων, περαιτέρω εκτύλιξης της προσπάθειας για τους νέους εθνικούς στόχους και απόδειξης των δυνατοτήτων της Πατρίδας με μια εμπνευσμένη πολιτική και ηγεσία.
Η Θεσσαλονίκη, λοιπόν, πρέπει να ξεμπερδεύει οριστικά με το σύνδρομο του εξαρτήματος, του συμπληρώματος, όπως αυτό αποδίδεται μέσα απ’ όλα τα χαρακτηριστικά με το πρόθεμα: συν –: συμπρωτεύουσα, συμβασιλεύουσα, συμπρωταγωνίστρια. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι, δεν μπορεί να είναι πλέον, το «συν –» στο κύριο μενού των κυρίαρχων.
Η Θεσσαλονίκη, πρέπει να ξεκαθαρίζει με το μεταπρατικό και το εύπεπτο, με το κατεστημένο και τη στασιμότητα. Πρέπει να ξεμπερδεύει μ’ εκείνους και τις νοοτροπίες εκείνων που τη μία «εξεγείρονται» και την άλλη «γλείφουν» ανάλογα με το στενό τους συμφέρον, που τη μια προκαλούν και την άλλη κλαψουρίζουν. Με το φθαρμένο, το διεφθαρμένο και τη ρηχότητα. Αλλά, και με το «λαϊκίστικο» που πλασάρεται ως λαϊκό.
Η Θεσσαλονίκη, επίσης, πρέπει να ανοίξει έναν νέο κύκλο στον προοδευτικό χώρο της. Κλείνοντας αποφασιστικά μια μακρόσυρτη περίοδο καθίζησης, ανατρέποντας ετοιμόρροπους μηχανισμούς και φθαρμένους διαχειριστές. Με ωριμότητα και τόλμη να προωθήσουμε νέες επιλογές, με ταυτότητα μέλλοντος και ποιότητας. Όταν, συμβεί αυτό, θα έχει πραγματοποιηθεί η σοβαρότερη προϋπόθεση για αλυσιδωτές θετικές εξελίξεις στην Δημοκρατική Παράταξη, στην Πόλη, στην Κοινωνία, στη Μακεδονία, παντού.
Πρέπει να οριοθετήσουμε τους στόχους και τα πλαίσια πολιτικής και να συγκροτήσουμε τον νέο ευρύ, προοδευτικό συσχετισμό για την Πόλη, την κοινωνία, τη χώρα. Να οριοθετηθεί η Αλλαγή από το συντηρητικό. Να δημιουργηθούν οι νέοι συσχετισμοί.
Για να γίνουν αυτά πρέπει να βρεθούμε ξανά μαζί, μέσα στην κοινωνία και στις προσπάθειές της, οι δυνάμεις και τα στελέχη του προοδευτικού χώρου με ανοιχτή καρδιά και το βλέμμα στο αύριο.
Αυτός είναι ο δρόμος για να τεθεί αποτελεσματικά και το κεντρικό ζήτημα της Ηγεσίας. Γιατί, σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα της Θεσσαλονίκης είναι πρόβλημα Ηγεσίας.
Χρειάζεται, εδώ, να αντιδιαστείλουμε το λαϊκίστικο από το λαϊκό. Το λαϊκίστικο πρότυπο, παρά την επίφαση λαϊκότητας δεν είναι λαϊκό πρότυπο. Το λαϊκίστικο πρότυπο αντλεί τη δύναμή του από αντιλήψεις που επιβιώνουν μέσα σε ορισμένα στρώματα του Λαού. Αντιλήψεις, όμως, που συνιστούν ιζήματα ιδεολογικής και αξιακής καθυστέρησης και συναντώνται σε πληθυσμιακές ομάδες χωρίς αγωνιστικό γαλβάνισμα και καλλιέργεια. Η σύγχυση είναι το κύριο μέσον της. Ο οργανωμένος αγώνας εκφυλίζεται σε ψεύτικο «τσαμπουκά». Ο πολιτικός αγώνας συγχέεται με τη «βεντέτα» και το «βεντετισμό». Η αλληλεγγύη συγχέεται με την «προστασία» (των νονών) και την «κηδεμονία» (των ισχυρών). Η πρόοδος συγχέεται με την «επιτυχία της κλίκας». Η κριτική με το κουτσομπολιό. Το λαϊκό πρότυπο είναι ο αντίποδας του λαϊκίστικου. Το λαϊκό πρότυπο, ο λαϊκός ηγέτης έχει ουσιαστική σχέση με το Λαό, με τις ανάγκες του και με τη λαϊκή ενότητα. Υποβοηθά και εγγυάται την ενότητα του Λαού, πάνω σ’ έναν κώδικα αξιών και σ’ ένα σχέδιο στόχων προόδου.
Η Θεσσαλονίκη, το ιστορικά μεγαλύτερο χωνευτήρι πολιτισμών και γλωσσών, με ελληνική – μέσα απ’ αυτά και παρ’ όλα αυτά – φυσιογνωμία, δεν μπορεί να σύρεται από ανεπαρκείς και ανερμάτιστους στο τέλμα, στην ανθρωποφοβία, στην ιδεοφοβία. Η πιο ανοιχτή πόλη – όπως σε τούτο το βιβλίο ανάγλυφα παρουσιάζεται – σε ιδέες, τεχνοτροπίες, κινήματα, ανθρώπους, παραγωγές, να μεταλλάσσεται σ’ ένα χώρο κλειστό, σε μια κοινωνία ηττοπαθή. Πως είναι δυνατόν, μια κοινωνία που διαπαιδαγωγείται στην ηττοπάθεια και το φόβο να επιδείξει στον καθημερινό στίβο, πνεύμα νικητή, νεύρο πρωταγωνιστή, ιδιαίτερα στον σημερινό ανοιχτό, ανταγωνιστικό κόσμο;
Η Θεσσαλονίκη από Τόπος ανοιχτών οριζόντων να μεταμορφώνεται σε χώρο κλειστών ορίων.
Η Θεσσαλονίκη της «Φεντερασιόν», του Ε. Βενιζέλου και της «Εθνικής Άμυνας», των φωτισμένων δημοτικιστών και της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, του πρώιμου φεμινιστικού κινήματος, της σύζευξης της πατριωτικής και της κοινωνικής συνείδης, κι αργότερα η Θεσσαλονίκη του Λαμπράκη, του 114, του Α. Παπανδρέου και του ριζοσπαστισμού να βουλιάζει – τώρα – στον συντηρητισμό και τα αδιέξοδα. Η Θεσσαλονίκη του Γληνού, του Τριανταφυλλίδη, του Δελμούζου, του Κακριδή, του Κριαρά, του Μοσκώφ, του Αναγνωστάκη, του Κύρου, του Ιωάννου, του Καραντινού, του Βαφόπουλου, του Θέμελη, του Ριάδη, του Βαρβιτσιώτη, της Καρέλη, του Αλαβέρα. Αυτή η Θεσσαλονίκη, να χαντακώνεται – τώρα – στο σκοταδισμό, στο τέλμα και τον αναχρονισμό.
Πρέπει να ξαναπιάσει το νήμα της!
Η κυριαρχία του τοπικού συντηρητισμού το έσπασε και οι αδυναμίες των προοδευτικών το επέτρεψαν.
Αλλά, και κάτι περισσότερο. Πρέπει να ορίσει και να αναδείξει μια νέα πρόταση. Με συνείδηση ότι το χάσμα διευρύνθηκε, ότι η Θεσσαλονίκη υποχώρησε κι άλλο, εν σχέσει με το πρόσφατο παρελθόν. Τούτο οφείλουμε να το πράξουμε με ευθύνη και εξ αιτίας της ολοκλήρωσης πλέον του πρώτου κύκλου στα Βαλκάνια, μετά το 1989. Μια νέα πρόταση για τη νέα περίοδο. Χωρίς συμπλέγματα και μιμητισμούς απέναντι στο Αθηναϊκό μονοπώλιο.
Να σχεδιάσουμε και να ενωθούμε στην εφαρμογή ενός νέου προγράμματος αντάξιου της Θεσσαλονίκης. Τη Θεσσαλονίκη – κόμβο, και τη Θεσσαλονίκη – κέντρο. Όχι μεγαλόστομα, αλλά συγκεκριμένα. Όχι απολογητικά, αλλά επιθετικά. Οι δύο αυτές πλευρές συγκροτούν τη Θεσσαλονίκη: ΑΛΛΟ πόλο.
Η πρώτη πλευρά της (κόμβος) είναι η συνέχεια της με νέα ορμή. Επαναπροωθεί τη Θεσσαλονίκη της πενταπλής Εγνατίας με τις εννιά καθέτους και τα τέσσερα λιμάνια. Τη Θεσσαλονίκη της σημαντικής γεωπολιτικής, παραγωγικής και ιστορικής θέσης.
Η δεύτερη πλευρά της (κέντρο) είναι η υπέρβαση, είναι το αύριο. Κέντρο: καινοτόμο, παραγωγικό, μορφωτικό, εναλλακτικό. Την καθιστά τόπο αναφοράς προς όποιον και όσους επιζητούν πρόταση, στήριξη προοπτική για την επόμενη εικοσαετία.
Μια τέτοια Θεσσαλονίκη κάνει την ποθούμενη διαφορά και για την Ελλάδα. Δημιουργεί τη διπολική, δυναμική ισορροπία και λειτουργεί προωθητικά για τη χώρα και την ελληνική κοινωνία.
Ποιοι και πως μπορούν για όλα αυτά, είναι το επόμενο ερώτημα.
Τις μεγάλες αλλαγές μπορεί να τις προωθήσει και να τις εγγυηθεί μόνο ένα μεγάλο ρεύμα αλλαγής, ένα κίνημα. Ρεύμα ιδεών, τομών, πρακτικών, στελεχών, πολιτών. Η αλλαγή μιλάει στη γλώσσα του αύριο, έχει ρίζα στο χθες και μετασχηματίζει το σήμερα. Έρχεται από τα κάτω, στην αρχή, – κύμα υπόγειο, και, μετά, – ανατρεπτικό. Η αλλαγή είναι ρίσκο, ποιότητα και ψυχή. Άνθρωποι με πρωτοποριακό λόγο, ιστορική συνείδηση, ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες και νεανικό πάθος.
Τα στοιχεία αυτού του ρεύματος υπάρχουν… Ένα μέρος του υπάρχει, και σ’ αυτήν, εδώ, την αίθουσα…
Ένας νέος κύκλος ελπίδας κι αλλαγής, μια νέα περίοδος μπορεί να ανοίξει και να πραγματωθεί!
Επανερχόμενος στο βιβλίο.
Πιο συγκεκριμένα, θα ήθελα να τονίσω ότι στις δύο χιλιάδες και πλέον (2000) σελίδες του τρίτομου αυτού έργου ζωής των δεκαπέντε (15) κεφαλαίων ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία, την εξαιρετική δυνατότητα να κινηθεί, να βυθισθεί σε μια ιστορική τοιχογραφία μοναδικής σύνθεσης και ποιότητας.
Ιδιαίτερα, ο Α’ τόμος που μόλις κυκλοφόρησε, καλύπτει την περίοδο από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα μέχρι το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφού αναφερθεί με διεισδυτικότητα στα πεπραγμένα του 19ου αιώνα που αποτέλεσαν το εισαγωγικό βάθρο των επελθόντων εξελίξεων και του 20ου αιώνα, περνάει στον κυριολεκτικά συγκλονιστικό 20ο αιώνα.
Μετά τον προσδιορισμό του ευρύτερου και εθνικού ιστορικού πλαισίου, αναπτύσσονται οι Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912 – 1913) με κεντρικό θέμα προσέγγισης και ανάλυσης την Απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, καθώς και του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας και τμήματος της Θράκης, της Ηπείρου και των νησιών του Αιγαίου. Την περίοδο του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου (1914 – 1918) κυριαρχούν: το κίνημα της «Εθνικής Άμυνας» με τη ιστορική δικαίωση πόθων και στόχων, «της Ελλάδας των δύο Ηπείρων και των πέντε θαλασσών», αλλά και την κατάρρευση με την Μικρασιατική καταστροφή, τη συνθήκη της Λοζάννης (1923) και τη Θεσσαλονίκη – πρωτεύουσα των προσφύγων. Και μετά ο Μεσοπόλεμος, με την Βενιζελική κυριαρχία (σαν μια τετραετή φωτεινή περίοδο, ανάπτυξης και δημοκρατίας πριν από το γκρίζο και το βούλιαγμα). Με τη Θεσσαλονίκη – κέντρο των Βαλκανίων, την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και το Πανεπιστήμιο της (1925), αλλά και το «κύκνειο άσμα της Δημοκρατίας» μετά το αποτυχημένο κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, τα τραγικά, αιματηρά γεγονότα του Μάη ’36 κι αμέσως την εγκαθίδρυση της δικτατορίας Μεταξά.
Θα ήθελα για τις πιο κομβικές, κατά την εκτίμησή μου, εξελίξεις και για τα βαθύτερης πολιτικής και κοινωνικής σημασίας γεγονότα να παραθέσω ορισμένα αποσπάσματα του ίδιου του βιβλίου.
- Για την καθοριστική σημασία της προετοιμασίας του Μακεδονικού αγώνα, με τα μηνύματα, που αυτός μεταφέρει και σήμερα, αλλά και για το ανάστημα και την υπευθυνότητα των Ελλήνων διπλωματών, στρατιωτικών και δημοσίων ανδρών. Ο πρόξενος Λάμπρος Κορομηλάς παράδειγμα για τους διπλωμάτες. Ο Δημήτρης Καλαποθάκης, για τους εκδότες – δημοσιογράφους.
Γράφει ο Απ. Παπαγιαννόπουλος:
«Τα δύο αυτά ελληνικά προξενεία θα αποτελέσουν τους «πόλους» οργάνωσης του Μακεδονικού Αγώνα σε ολόκληρο σχεδόν το χώρο της Μακεδονίας (Θεσσαλονίκη, Μοναστήρι, Καστοριά, Φλώρινα, Έδεσσα, Νάουσα, Γευγελή, Στρώμνιτσα, Σέρρες, Δράμα, Αλιστράτη, Καβάλα). Ήταν υπεύθυνα για την οργάνωση των αντάρτικων σωμάτων, για τον εφοδιασμό τους, για τη διεύθυνση των επιχειρήσεων αλλά και για τη στήριξη του ελληνικού πληθυσμού της υπαίθρου με κάθε τρόπο. Τον γενικό, βέβαια, συντονισμό και εποπτεία είχε το Γενικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης που ήδη από το 1893 στεγαζόταν σε νεόδμητο κτίριο παραπλεύρως της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης, στη διασταύρωση των σημερινών οδών Αγίας Σοφίας και Προξένου Κορομηλά».
Και συνεχίζει:
«Στο Προξενείο τοποθετήθηκαν, επίσης, και πολλοί άλλοι Έλληνες αξιωματικοί, όπως: ο Κωνσταντίνος Μαζαράκης – Αινιάν με ψευδώνυμο «Δήμος Στεργιάκης», ο Αθανάσιος Εξαδάκτυλος με το ψευδώνυμο «Αντωνίου», ο Σπύρος Σπυρομήλιος με το ψευδώνυμο «Σουρής», ο Μιχαήλ Μωραΐτης με το ψευδώνυμο «Ρουμελιώτης», ο Δημήτριος Κάκκαβος με ψευδώνυμο «Δημήτριος Ζώης» και ο Ιωάννης Αβράσογλου με το ψευδώνυμο «Αμβρακιώτης». Το έργο των στελεχών αυτών του Γενικού Προξενείου Θεσσαλονίκης ήταν να δράσουν, με την καθοδήγηση του προξένου Κορομηλά, στα ίδια πλαίσια των αρμοδιοτήτων του υποπλοίαρχου Γεωργίου Κακουλίδη (Μιχαήλ Αριστείδου).
Πέρα όμως από το Ελληνικό Προξενείο, στη Θεσσαλονίκη είχαν αναπτύξει αγωνιστική δραστηριότητα πολλοί διακεκριμένοι αλλά και ανώνυμοι Έλληνες πατριώτες και πατριώτισσες, κάτοικοι της πόλης, διατηρώντας μυστικά επαφή και συνεργασία με τον πρόξενο Λάμπρο Κορομηλά. Ανάμεσά τους οι: Δημήτριος Αγγελάκης, Κωνσταντίνος Αγγελάκης (δήμαρχος Θεσσαλονίκης το 1916), Κωνσταντίνος Αυγερινός, Ιωάννης Εμίρης, Δημήτριος Ζάννας, Αργύριος Ζάχος, Μάρκος Θεοδωρίδης, Αλκιβιάδης Μάλτος, Κωνσταντίνος Μάλτος, Νικόλαος Μπίτσιος, Δημήτριος Μαργαρόπουλος, Τιμολέων Μαυρουδής, Π. Οικονόμου, Π. Παναγιωτίδης, Κων. Παπαγεωργίου, Αλέξ. Παπάζογλου, Γεώργιος Πεντζίκης, Δημήτριος Σερέφας, Ελ. Χατζηκώστας, Περικλής Χατζηλαζάρου, Γεώργιος Χαρίσης, Γεώργιος Χρυσάφης, Κων. Τουρνιβούκας, Μιχαήλ Βέτης, Δημήτριος Μπλάτσης, Δημήτριος Σαχίνης, Γεώργιος Μόσχος, Γεώργιος Κύρτσης, Μιλτιάδης Ζαφειρόπουλος, Νικόλαος Μάνος (δήμαρχος Θεσσαλονίκης το 1929), Αλέξανδρος Σάλτας, Ιωάννης Περάκης, Συμεών Σιμώτας, Στέφανος Τάττης, Κων. Γεωργιάδης κ.α.».
- Έχει αξία, επίσης, να θυμηθούμε και να αποτυπώσουμε την τελική φάση και κατάληξη στη Συνθήκη των Σεβρών (10/8/1920). Να, πως αποτυπώνεται στο βιβλίο:
«Ο Έλληνας πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος φρόντισε από τις 17 Δεκεμβρίου 1918 να υποβάλει στη Διάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι εμπεριστατωμένο υπόμνημα με τις εθνικές διεκδικήσεις ζητώντας την ικανοποίησή τους. Ο Βενιζέλος επικέντρωσε με το υπόμνημά του το ενδιαφέρον της Ελλάδας για τους εντός και εκτός της χώρας Έλληνες, τους οποίους υπολόγισε σε 8.254.000. Εκ του πληθυσμού αυτού, μόνο το 55%, δηλαδή 4.300.000, ζούσε τότε εντός Ελλάδας, ενώ το 45%, δηλαδή 3.954.000 Έλληνες, ζούσε εκτός της ελληνικής επικράτειας, ως εξής: α) 151.000 στη Βόρεια Ήπειρο και την Αλβανία, β) 731.000 στη Θράκη και την Κωνσταντινούπολη, γ) 43.000 στη Βουλγαρία, δ) 1.694.000 στη Μικρά Ασία, ε) 102.000 στα Δωδεκάνησα, στ) 233.000 στην Κύπρο, ζ) 150.000 στην Αίγυπτο, η) 450.000 στην Αμερική και 400.000 στη Νότια Ρωσία. Κατόπιν αυτών, ο Βενιζέλος πρόβαλε την απαίτηση για ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό της Ελλάδας της Β. Ηπείρου, της Ανατολικής και Δυτικής Θράκης, της Δυτικής Μικράς Ασίας, των Δωδεκανήσων, των νησιών του Βόρειου Αιγαίου και της Κύπρου, διεκδικώντας και την Κωνσταντινούπολη, αλλά αποδεχόμενος και την περίπτωση δημιουργίας ιδίου κράτους στην πόλη με διεθνείς εγγυήσεις. Το υπόμνημά του ο Βενιζέλος ανέπτυξε δια μακρών με τρόπο εμπεριστατωμένο και απόλυτα τεκμηριωμένο μιλώντας στη Διάσκεψη στις 10 Ιανουαρίου 1919, προκαλώντας ζωηρότατη εντύπωση στους άλλους συνέδρους. Αποτέλεσμα ήταν να αποφασιστεί η σύσταση ειδικής Επιτροπής, η οποία θα είχε αντικείμενο τη μελέτη των δυνατοτήτων για την ικανοποίηση των ελληνικών απόψεων. Παράλληλα, ο Βενιζέλος, βρισκόμενος στο Παρίσι, εξάντλησε κάθε προσωπική γνωριμία και επιρροή προκειμένου να γίνουν δεκτά τα ελληνικά αιτήματα. Άλλωστε το κύρος του Έλληνα πρωθυπουργού ήταν υψηλό μεταξύ των συνέδρων και έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης τόσο από τον πρωθυπουργό της Βρετανίας Λόιντ Τζορτζ και της Γαλλίας Κλεμανσό όσο και από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Ουίλσον. Απόδειξη αποτελεί το γεγονός της ανάδειξης του Ελευθέριου Βενιζέλου ως μέλος στην Ακαδημία Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού (21.5.1919).».
- Νομίζω, όμως, ότι συγκλονιστική είναι η λιτή, αφηγηματική αντιπαραβολή του Εθνικού Διχασμού (διαβάζω από το βιβλίο):
«Στο σιδηροδρομικό σταθμό της Λιόν στο Παρίσι στις 30 Ιουλίου/ 12 Αυγούστου 1920, δύο μόλις ημέρες μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, με την οποία η Ελλάδα καθίστατο η «Μεγάλη Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών». Ο Βενιζέλος, έχοντας στις αποσκευές του την περίφημη Συνθήκη επρόκειτο να ταξιδέψει με προορισμό τη Μασσαλία, προκειμένου πολεμικό πλοίο να επιστρέψει θριαμβευτής στην Ελλάδα, μετά την αποδοχή των περισσότερο προτάσεών του στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων. Οι δράστες της δολοφονικής απόπειρας συνελήφθησαν και αποδείχτηκε πως ήταν δύο «βασιλόφρονες» απότακτοι αξιωματικοί, ο υποπλοίαρχος Απόστολος Τσερέπης και ο υπολοχαγός Γεώργιος Κυριάκης. Οι δράστες πυροβόλησαν δέκα φορές κατά του Βενιζέλου, ο οποίος σώθηκε ως εκ θαύματος με απλά τραύματα στον ώμο και το χέρι. Οι σφαίρες όμως των απότακτων αξιωματικών και επίδοξων δολοφόνων έπληξαν καίρια την ομαλότητα στη χώρα, σε μια περίοδο κατά την οποία όλη η Ελλάδα θα έπρεπε ομονοούσα να πανηγυρίζει από χαρά και υπερηφάνεια.».
Και το συγκλονιστικό contrast:
«Μια ημέρα μετά τη δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου, στις 31 Ιουλίου 1920 το μεσημέρι, συλλαμβάνεται από άντρες ασφαλείας του «βενιζελικού» Π. Γύπαρη ο «αντιβενιζελικός» πολιτικός και διπλωμάτης Ίωνας Δραγούμης, γιος του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας Στέφανου Δραγούμη, και εκτελείται εν ψυχρώ «δια τουφεκισμού» στη λεωφόρο Κηφισίας στην Αθήνα. Ένας γνήσιος πατριώτης και εξαίρετος λογοτέχνης πλήρωνε με τη ζωή του τις συνέπειες του Διχασμού και της πολιτικής οξύτητας, σε μια χώρα όπου ήταν φανερό πως είχε χαθεί πια κάθε μέτρο και κάθε αξία ένεκα των πολιτικών και προσωπικών αντιθέσεων και παθών. Ο Ίωνας Δραγούμης ήταν αυτός που εργάστηκε με πάθος, για να οργανωθεί ο Μακεδονικός Αγώνας μαζί με το γαμπρό του Παύλο Μελά, ενώ μαζί με το λοχαγό Αθανάσιο Εξαδάκτυλο ανήρτησε την ελληνική σημαία στο Γενικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης αμέσως μετά την υπογραφή της παράδοσης της πόλης από τους Τούρκους, στις 26 Οκτωβρίου 1912.».
- Μιλώντας για την Μικρασιατική καταστροφή και τη Θεσσαλονίκη, ο Απ. Παπαγιαννόπουλος γράφει:
«Πάντως, τα απογραφικά στοιχεία του 1928 απέδειξαν πως, από το σύνολο των προσφύγων, 638.253 άτομα (ποσοστό 52,24%) είχαν εγκατασταθεί στη Μακεδονία και 306.193 άτομα (ποσοστό 25,06%) στη Στερεά Ελλάδα και την Εύβοια. Το υπόλοιπο 22,7% κατανεμήθηκε στα διάφορα άλλα διοικητικά διαμερίσματα. Η Θεσσαλονίκη έχει πλέον στον πληθυσμό της 47,8% πρόσφυγες.».
Και συνεχίζει:
«Ο Γιώργος Ιωάννου, που γεύτηκε κυριολεκτικά την πεμπτουσία της μακράς ιστορίας της, συγγραφέας του βιβλίου «Η πρωτεύουσα των προσφύγων», έγραψε για τον συγχρωτισμό των ανθρώπων της, παλιών και νέων, στην καθημερινή ζωή της «φτωχομάνας» Θεσσαλονίκης:
«Φέρνω τώρα στο νου μου μια συγκεκριμένη προπολεμική γειτονιά και θυμούμαι όσο μπορώ τους ανθρώπους που περιείχε. Είχε οικογένειες από τη Σμύρνη, την Πέργαμο, την Πάνορμο, τη Σηλύβρια, τη Ραιδεστό, την Κεσσάνη, τις Σαράντα Εκκλησίες, την Ανδριανούπολη (…), τη Φιλιππούπολη, τη Βάρνα, το Μοναστήρι, το Κρούσοβο, τη Γευγελή, την κορυτσά ακόμα και το Πλοέστι (…). Εκεί μέσα εκυοφορείτο η σημερινή Θεσσαλονίκη, η νέα μορφή της, η νοοτροπία της και ο ψυχισμός της. Μέσα σ’ εκείνα τα στριμώγματα γεννήθηκε πανίσχυρο το όνειρο της όσο το δυνατό πιο ξεχωριστής και ανεξάρτητης στέγασης και μέσα σ’ εκείνη την καταπάτηση και την ισοπέδωση των ατόμων, η ζωηρότερη επιθυμία για σπουδές και οικονομική αποκατάσταση…».
- Δείτε, τώρα, πόσο εύστοχα αξιολογεί το κίνημα (την επανάσταση) της 1ης Μαρτίου 1935:
«Η Επανάσταση της 1ης Μαρτίου 1935, που υπήρξε συνέχεια του κινήματος Πλαστήρα της 6ης Μαρτίου 1933, ήταν το μέγα γεγονός που επηρέασε δυσμενώς την πορεία της Ελλάδας κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας 1930 – 1940. Αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων ήταν η κατάργηση του πολιτεύματος της Δημοκρατίας στην Ελλάδα με την παλινόρθωση της μοναρχίας και η επιβολή της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου» του Μεταξά με όλα τα δεινά του πολέμου και των εξελίξεων που ακολούθησαν.».
- Κλείνοντας τις απευθείας από το βιβλίο αναφορές δεν μπορώ να μην παρουσιάσω το απόσπασμα για τον Μάη ’36, έναν Μάη θυσίας αλλά και μεγάλου, ενεργού συμβολισμού ανά τους αιώνες.
«Σάββατο, 9 Μαΐου 1936. Πρώτο θύμα από τους διαδηλωτές, ο 27χρονος αυτοκινητιστής από το Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης, Τάσος Τούσης, που πέφτει νεκρός από σφαίρα στο κεφάλι στη διασταύρωση των οδών Συγγρού και Πτολεμαίων. Το νεκρό σώμα του Τούση οι απεργοί τοποθετούν σε μια πόρτα από παρακείμενη οικοδομή και κρατώντας το ψηλά κατευθύνονται στην ευρισκόμενη εκεί κοντά κλινική Ανδρεάδη, όπου διαπιστώνεται ο θάνατός του. Το γεγονός του θανάτου του άτυχου παλικαριού συνταράσσει ψυχικά τους απεργούς διαδηλωτές, αλλά δεν τους πτοεί. Και πάλι κρατώντας ψηλά των νεκρό, επιχειρούν να κινηθούν προς το Διοικητήριο.».
«Αυτόπτες μάρτυρες που έζησαν τις δραματικές εκείνες ώρες, τις χαρακτηρίζουν ως ώρες φρίκης και αλλοφροσύνης, αλλά συγχρόνως περιγράφουν εικόνες ηρωισμού, αγωνιστικότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των διαδηλωτών απεργών. Ένας νεαρός Ισραηλίτης, ο Σαλβατόρ Ματαράσσο, ξηλώνει από το σακάκι του τη φόδρα, τη βάφει στο αίμα του Τούση και την κάνει σημαία. Με το λάβαρο αυτό μπαίνει μπροστά από ένα πλήθος απεργών και προχωράει αδιαφορώντας για τον κίνδυνο. Στη γωνία όμως Ίωνος Δραγούμη και Εγνατίας, ο θαρραλέος αγωνιστής δέχεται μια σφαίρα από ακροβολισμένο ασφαλίτη και πέφτει νεκρός. Περίπου την ίδια ώρα, στην πλατεία Κολόμβου, λίγο πιο πέρα, σκοτώνεται με το ίδιο τρόπο η 23χρονη καπνεργάτρια και μητέρα ενός παιδιού, Αναστασία Καρανικόλα, ενώ στην οδό Ίωνος Δραγούμη χάνει τη ζωή του ο 23χρονος εργάτης Σταύρος Διαμαντόπουλος.».
«Αποτέλεσμα ήταν 12 πολίτες νεκροί, 32 βαριά τραυματισμένοι και πάνω από 200 ελαφρότερα, όλοι πολίτες και διαδηλωτές. Όλα τα θύματα πυροβολήθηκαν από χωροφύλακες και ασφαλίτες, καθώς τα στρατιωτικά τμήματα που έστειλε προς ενίσχυση ο σωματάρχης του Γ’ Σώματος Στρατού αντιστράτηγος Ν. Ζέππος αρνήθηκαν να πυροβολήσουν κατά του πλήθους. Οι περισσότεροι των στρατιωτών άλλωστε ήταν αγροτόπαιδα ή παιδιά εργατών από την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης και γνώριζαν πως απέναντί τους βρίσκονταν οι γονείς και τα αδέρφια τους.».
«Μετά το αιματοκύλισμα, και καθώς οι χωροφύλακες ήταν ανήμποροι να ελέγξουν την κατάσταση, ο διοικητής της χωροφυλακής, συνταγματάρχης Ντάκος, δίνει εντολή να επιστρέψουν οι ένοπλοι χωροφύλακες, η έφιππη χωροφυλακή και τα θωρακισμένα οχήματα στα αστυνομική τμήματα, αφού ο στρατός, πιο φιλικός με τους απεργούς ανέλαβε να ομαλοποιήσει την κατάσταση. Για χρονικό διάστημα 36 ωρών, μετά τη σφαγή οι διαδηλωτές έγιναν κυρίαρχοι της πόλης και πολλά κτίρια περιήλθαν στον απόλυτο έλεγχό τους, όπου μάλιστα τοποθέτησαν λαϊκές φρουρές που, πέραν της φρούρησης, φρόντισαν και για την τήρηση της τάξης στην ανάστατη από τα γεγονότα Θεσσαλονίκη. Επρόκειτο για μια πρόσκαιρη εγκαθίδρυση λαϊκού καθεστώτος στην πόλη, χωρίς όμως αντίκρισμα ή προοπτική.».
Τελειώνοντας, θέλω να τονίσω, ότι το έργο του Απ. Παπαγιαννόπουλου κινείται με ξεχωριστή επιτυχία σ’ όλα τα επίπεδα που διαρθρώνουν κάθε ιστορική φάση, καθιστάμενο έτσι σφαιρικό και αντικειμενικό. Στο επίπεδο του διεθνούς – εξωτερικού περιβάλλοντος, στο επίπεδο της οικονομίας, των υποδομών και της κοινωνίας, στο επίπεδο της πολιτικής και των θεσμών (κόμματα, συνδικαλιστικές οργανώσεις, πνευματικά ιδρύματα, κοινωνικοί θεσμοί, διεκδικήσεις), στο επίπεδο του πολιτισμού, της πνευματικής και καλλιτεχνικής παραγωγής. Ενώ έχει εκτεταμένη ειδικά αναφορά για το Δήμο Θεσσαλονίκης και τις δημοτικές της αρχές. Ιδιαίτερη είναι η προσέγγιση, αλλά και ο σεβασμός του συγγραφέα απέναντι σε μεγάλους αρχιτέκτονες της εποχής και στο σημαντικό τους έργο στην πόλη: Vitaliano Poselli, Pietro Arigoni, Ξενοφών Παιονίδης, Ernest Chiler, Έλη Μοδιάνο, Φρειδερίκος Σαρνώ, Άγγελος Σιάλας, Απόστολος Γρεκός, Κωνσταντίνος Κοκκινάκης.
Ο Απ. Παπαγιαννόπουλος δεν ξεχνά ποτέ ότι είναι αρχιτέκτονας μηχανικός και τιμά, σέβεται τους προγόνους της τέχνης και της επιστήμης του, αισθάνεται την ευθύνη της συνέχειας αλλά και της ανυπολόγιστης παρακαταθήκης τους.
Έχουμε, πράγματι, εδώ ένα απροκάλυπτο, ακομπλεξάριστο, πλούσιο έργο που προέκυψε από μια ακαταπόνητη προσπάθεια για την αναζήτηση και ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας.
Με γλώσσα ακρίβειας (– μια γλώσσα μηχανικού), με γλώσσα γλαφυρή (– γλώσσα λογοτέχνη), με γλώσσα μεστή (– γλώσσα ώριμου ερευνητή και διανοητή).
Δεν πρόκειται για μια απλή ιστορία της Θεσσαλονίκης, αλλά για ένα έργο μεγάλης αξίας για το γαλβάνισμα των ψυχών και της σκέψης των Θεσσαλονικέων και των Ελλήνων.
Εύχομαι να έχει καλή πορεία μέσα στο αναγνωστικό κοινό. Να διαβαστεί και να αξιοποιηθεί από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ιδιαίτερα, από τους νέους και τις νέες.
Να βρεθεί σ’ όλες τις βιβλιοθήκες δημόσιες, σχολικές, πανεπιστημιακές, ατομικές.
Ευχαριστώ θερμά!

"ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973"

2006-12-11T11:21:00.000-08:00

Η "γενιά του Πολυτεχενείου" μέσα απο τις διακλαδώσεις και τη διασπορά της, θα έχει τη διορατικότητα και την τόλμη να ολοκληρώσει αυτό που άφησε μισό, την έφοδο προς τον ουρανό; Θα είναι εκεί και στο πολυτεχνείο του μέλλοντος; Το προετοιμάζει;

Η παρέμβαση του Ελευθέριου Τζιόλα για "Το Πουλετεχνείο του Μέλλοντος" στο ΒΗΜΑ ...
http://assets.in.gr/newspapers/resources/TOVIMA_20061117_P011.axd?qs=riiYafk8TBO0AIlnmuc+e4F8KL+C0Ce7KO9WyNHVnosl2M55y7FsEoeiBeiNlCCaf+V4KtG5QGAoIy8QO1aXtLaiwvSQdWjiI0PkBD5trUc=

ΕΡΓΑΣΙΑ

2006-12-11T11:17:00.000-08:00

8ωρο και συντηρητική απορρύθμιση

του Ελευθέριου ΤΖΙΟΛΑ(*)

Έφτασαν, λοιπόν, και εκεί. Επίθεση στην καρδιά των δυνάμεων της εργασίας: Το 8ωρο και την αξία της.
Μετά τα οικονομικά μέτρα και την απαλλαγή των υπερκερδών απ’ τη φορολόγηση, μετά την υποθήκευση των δημοσίων έργων (που αναμένονται) στις τράπεζες και την απαλλαγή των τραπεζιτών από την ευθύνη τους για το ασφαλιστικό, μετά την διοικητική επέμβαση στο θεσμό των διμερών διαπραγματεύσεων και τον τεμαχισμό της κοινωνίας στους «τυχερούς» του σήμερα και τους απόκληρους του «αύριο», ήρθε η συνδυασμένη επίθεση στο χρόνο εργασίας (στην παραγωγή και στην αγορά).
Η μοναδική χώρα της Ε.Ε. που καταστρατηγεί ωμά τις αποφάσεις της στρατηγικής της Λισσαβόνας, που καταρρακώνει το θεσμό των συλλογικών συμβάσεων, που αποδιαρθρώνει τα οικονομικά και εργασιακά δικαιώματα είναι η σημερινή Ελλάδα της «Ν.Δ.».
Οι επιλογές της κυβέρνησης για ελαστικό χρόνο εργασίας και για διευρυμένο ωράριο αγοράς έχει έναν κοινό παρονομαστή, προέρχονται από την ίδια πολιτική μήτρα. Επιδιώκει να διαθέσει περισσότερο χρόνο στις δυνάμεις του κεφαλαίου αποσπώντας τον από την εργασία. Αυτή η αναδιανομή παραγωγικού χρόνου (χρόνου ζωής) από τις δυνάμεις της εργασίας προς τις δυνάμεις του κεφαλαίου είναι η ουσιοδέστερη αναδιανομή υπέρ του κεφαλαίου. Και μεγενθύνεται με την συνακόλουθη, επίσης ανισομερή, χρηματική αναδιανομή (εισοδηματική πολιτική, φορολογία, συντάξεις κλπ). Χρόνος, που αποσπάται από τη ζωή των εργαζομένων – και σχεδόν χωρίς αμοιβή, «δωρίζεται» - ενσωματώνεται οικονομικά στο κεφάλαιο. Το οποίο, έτσι, ενισχύει και διογκώνει τη δύναμή του. Αυτό πραγματοποιείται και στους χώρους παραγωγής οδηγώντας στη μεγιστοποίηση της υπεραξίας, και στους χώρους της αγοράς (της κυκλοφορίας προϊόντων και υπηρεσιών) με την εκτίναξη της υλοποιούμενης κερδοφορίας.
Στην πραγματική γλώσσα της οικονομίας οι «αλλαγές» του Ν. 3385/05 της «Ν.Δ.»σημαίνουν : Αυθαίρετη αύξηση του χρόνου εργασίας, απεριόριστη αύξηση των ελαστικών ωραρίων, κλοπή του υπερωριακού χρόνου. Δηλαδή, όργιο απλήρωτης και ανασφάλιστης εργασίας. Και, με την «εκτός των τειχών» απειλή του 30% ανεργίας στις γυναίκες και τους νέους, να οδηγεί στην ακραία απόγνωση.
Ο κ. Καραμανλής και η «Ν.Δ.» εκτελούν ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Είναι η πλήρης εφαρμογή της ατζέντας των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των μεγαλεμπόρων. Η ατζέντα της ελληνικής οικονομικής ολιγαρχίας. Το σχέδιο αυτό στη διεθνή οικονομική, κοινωνική πραγματικότητα είναι γνωστό, και στους επί μέρους στόχους του και στα καταστροφικά αποτελέσματά του. Είναι η συνταγή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (Δ.Ν.Τ.). Η πρόταση του Δ.Ν.Τ. για τριτοκοσμικές χώρες, με υψηλά ελλείμματα και χρέη, που περιλαμβάνει την ανατροπή των κατακτήσεων των εργαζομένων και την περιστολή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, την κατακόρυφη μείωση των λαϊκών εισοδημάτων και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και της γης, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την αφαίμαξη της εργατικής δύναμης (πνευματικής και χειρονακτικής).
Οι «μεταρρυθμίσεις» Καραμανλή είναι ακριβώς αυτό : η εγκατάσταση μιας νέας ταξικής πραγματικότητας. Αυτό επιβεβαιώνεται κι απ’ την ολόψυχη στήριξη που ου δίνουν τα πραγματικά «ρετιρέ» (τραπεζίτες, βιομήχανοι, μεγαλέμποροι). Με την ταυτόχρονη αποκάλυψη ενός ακόμη δημαγωγικού ψέματος : περί «κοινωνικού κέντρου». Δεν υπάρχουν πλέον προσωπεία. Οι «μεταρρυθμίσεις» Καραμανλή είναι ο δεξιός Καραμανλής. Γνήσιο τέκνο της παράταξης του και των ολιγαρχικών κοινωνικών στηριγμάτων της.
Η ασκούμενη πολιτική δεν αποτέλεσε, απλώς, μια ακόμα σκληρή επίθεση σ’ ένα κρίσιμο εργασιακό δικαίωμα, το 8ωρο. Δεν είναι μόνο επίθεση στον αναγκαίο χρόνο για ανθρώπινη διαβίωση και αξιοπρέπεια. Δεν είναι το γύρισμα του ιστορικού ρολογιού πίσω στο 1886 (Σικάγο).
Είναι η γραμμή για μια νέα, αδυσώπητη κυριαρχία.
Η εγγραφή στη «μέση» κοινωνική συνείδηση της κυρίαρχης άποψης : «δεν μπορείτε να μας αποκρούσετε, θα ζήσετε με τους όρους μας, υποταγμένοι!»
Είναι το φοβερό μήνυμα : το μέλλον σας είναι δικό μας!
Τα μέτωπα είναι, πλέον, ξεκάθαρα στην εικόνα και την ταυτότητά τους. Κανείς, τώρα, δεν μπορεί να πει : δεν είδα, δεν αντιλήφθηκα, ή σκέφτομαι κάτι «ενδιάμεσο». Όλοι – και πρωτίστως οι πολιτικές δυνάμεις – κρίνονται από τις αντιδράσεις τους και τις δράσεις τους. Αυτές – οι αντιδράσεις και οι δράσεις - φανερώνουν τα αποθέματα αξιακής φόρτισης, αυτές πραγματώνουν τις πολιτικές ιδέες, αυτές βεβαιώνουν τις πολιτικές θέσεις.
Ο αγώνας των εργαζομένων δεν είναι απλά δίκαιος, είναι αγώνας για την ακύρωση μιας αδυσώπητης ταξικής κυριαρχίας που για την κοινωνία ισοδυναμεί με καθήλωσή της στη φτώχεια, την υπανάπτυξη, το περιθώριο.
Είναι ένας αγώνας κοινωνικός, πολιτικός.
Το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά οφείλουν όχι να «υποκινούν», αλλά να κινούν αυτόν τον πολυμέτωπο αγώνα. Να τον κινούν, με την έννοια : του προσανατολισμού του, της στήριξής του, της αποτελεσματικότητάς του. Και να ζουν, να ανανεώνονται, να αναπτύσσονται μέσα απ’ αυτούς τους αγώνες!
__________________________

(*) Ο Ελευθέριος Τζιόλας είναι μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, π. Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.